W poprzedniej pracy moja koleżanka miała takie "stresy" z kierownikiem... Ohyda. Ja sam doświadczyłem tego od mojej kierowniczki... Takie osoby budują swoją "wielkość" mieszając z błotem innych...

..co najciekawsze....w skandynawii.nie zycze tego nikomu.przez ponad miesiac gnebiona nie moge powiedziec ze jestem tak pewna siebie jak przed...samoocena spada baaardzo nisko po tym jak setki razy slyszy sie od jednej osoby jedno i to samo bez zadnego uzasadnienia.

Moja koleżanka wyjechała rok temu do pracy do Angli, szefowa tak ją gnoiła codziennie że dziewczyna nie wytrzymała psychicznie, chciała wziąć urlop ale tam jej go nie chcieli dać. W końcu ukradkiem z tamtąd uciekła. Ciekawi mnie czy ten przypadek mojej koleżanki jest tylko jeden, czy zdaża się to częściej?

Jestem szefową, ostatnio parcownica .........oskarżyla mnie o mobbing bo.........1. zwrócilam jej uwagę, że źle poprawiła kosztorys, 2 przez miesiac nie wykonala prostego polecenia związanego z zapytaniem do jednej z firm o mozliwośc zawieszenia reklamy u nich w budynku,
3 w dniu mojego urlopu bez wczesniejszego uzgodnienia była uprzejma przyjśc do pracy o 8.30 , gdyż miała ostatni dzień odebrania awiza/ nadmienie ze pracujemy od 8 do 16 a przesyłki można odbierać do 18/
A może, czesc osób "mobbowanych" czasami wywiązywałaby sie ze swoich podstawowych obowiazków?

Tak.

U mnie to samo - teksty oklepane - z kierownikiem rozmawiam, jak z automatem, co to naczytał się ksiażek o manipulowaniu. Rzuca teksty wykute na blachę - między innymi takie właśnie o zdobywaniu kompetencji - powinnam dziękować, że pracuję po godzinach, inwestuję w siebie. Potem słyszę, że nie mam wyników a o awansie nie mam co marzyć. W wielkich przedsiębiorstwach trwa nieustanny wyścig szczurów, ludzie nie przebierają w środkach.
Ja nie mogę udowodnic mobbingu, bo polega on na ignorowaniu mnie, niedoinformowywaniu i traktowaniu jak powietrze. Moje prośby, projekty itp. giną bez echa - rozmowy z przełożonymi to jak rzucanie grochem o ścianę. Najgorsze jest jednak to, że ogólna sympatia moich kolegów i koleżanek z pracy przekłada się wprost proporcjonalnie na brak jakichkolwiek pozytywnych odczuć u kierownictwa: im wiekszą sympatią darzą mnie ludzie wokół, tym bardziej gnębią kierownicy. Na razie mam tylko kłopoty ze snem i huśtawkę nastrojów - zaczynam unikać ludzi, szukam nowej pracy, ale boję się, że wszędzie jest podobnie. Przeraża mnie to.

co?

Masz zbyt delikatną osobowość - w każdym nowym Twoim środowisku pracy jest to szybko wyczuwane i szef "wchodzi Ci na głowę". Musisz nad tym popracować, inaczej wszędzie będzie spotykał Cię mobbing. Musisz umieć się postawić - w pracy to trudne. Nie możesz okazywać uległości ani słabości. Musisz też znać swoją wartość, a przede wszystkim nie wolno być samemu ! Szukaj oparcia w kolegach z pracy, spoza niej i w rodzinie. W pracy musisz pokazać, że nie jesteś sama i że masz oparcie w grupie. Kiedy tylko to możliwe, przebywaj w towarzystwie innych ludzi, nigdy sama ! Gdy jesteś sama, automatycznie masz pzypisaną etykietkę, że "jesteś słaba i dlatego można Cię atakować". Miałam ten sam problem, ale poradziłam sobie z tym - to wymaga właśnie pracy nad swoją osobowością. Pozdrawiam

W pracy mój kierownik przychodzi do mnie i klepie po tyłku albo łapie za piersi, jak zwróciłam mu uwagę że nie pozwalam na to to wezwał mnie do swego gabinetu i uderzył kilka razy po twarzy z otwartej dłoni. Potem powiedział że jestem jego małą dz..ką i mam spełniać jego polecenia bo jak nie to za bruk. Mieszkam w małej wiosce i o prace u nas trudno tylko ja pracuje bo mąż nie może nic znaleść a do miasta jest 100 km(jest tylko jeden sklep we wsi)a jak opowiedziałam dla meża o tym co zaszło to powiedział że kłamie. Ostatnio mój kierownik podczas przebierania wszedł do szatni i zrobił mi zdjęcie jak stałam w bieliźnie po czym wyszedł. Powiedziałam znów o wszystkim męzowi a on mnie uderzył w twarz i powiedział że kłamie i oczerniam Czarka. Raz powiedział żebym została i kazał mi spełniać jego seksualne wymagania , uciekłam a on zadzwonił do męża i powiedział żę mnie zwolni bo nie przyszłam do pracy. Wbiegłam do domu zaryczana a mój mąż zawiozł mnie do roboty abym przeprosiła czarka przy nim powiedziale ze ostatni raz nie przyszlam do pracy. Jestem zalamana i nie wiem co robić. Po tym zajsciu nastepnego dnia zostalam zgwalcona przez Czarka. Dał mi spokój na jakiś czas ale terazpowtarza sie to juz prawie codziennie i nie wiem co mam robic. Mąż mowi ze klamie i kaze mi milczec, dzieci ucza sie w szkole i boje sie ze strace prace nie beda mialy co jesc. Nie mam oparcia w nikim , mysle ze chce umrzez. Ale dzieci mnie trzymaja przy zyciu bo co bedzie z mymi coreczkami jak mnie zabraknie. Pragnę aby ten koszmar się skonczył ale nikt nie chce mi pomoc. dlatego zazdroszcze innym jak w pracy tylko pracuja i nikt ich nie zmusza do gwaltu