Sen jest sexy

Jesteśmy różni. Są wśród nas tacy, którzy zrywają się bladym świtem weseli jak skowronki. Inni z trudem budzą się koło południa. Lubisz się wyspać do południa? Ilość potrzebnego ci snu zależy od genów, a nie od twojego lenistwa.

Notoryczny, usprawiedliwiony

Reklama

Michał, 30-letni konsultant, kładzie się spać przed północą i z trudem wstaje do pracy na dziesiątą. Choć zrywa się w ostatniej chwili i tak każdego ranka jest nieprzytomny. - Potrzebuję snu jak niemowlak. Gdy mam wolne, śpię do oporu, mój rekord to 16 godzin non stop.

Michał często służbowo lata za ocean i zmianę czasu odsypia niemal tygodniami.

Naukowcy odkryli, że sen jest zależny od genetycznych predyspozycji organizmu, a nie chęci człowieka. Śpiochy mogą poczuć się pewniej, gdy usłyszą, że nauka tłumaczy ich wieczny niedostatek snu potrzebami ciała, a nie lenistwem. Zwłaszcza że w Polsce, w odróżnieniu od krajów południowych, śpiochy nie cieszą się akceptacją społeczeństwa.

- Ojciec wychował mnie w przekonaniu, że moje spanie do późna to grzech, a ja źle się czuję niewyspana - mówi 23-letnia Joanna, studentka lingwistyki stosowanej i przywołuje ulubione powiedzenie ojca "Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje".

Tymczasem "Kto rano wstaje, ten się gówno wyśpi" tłumaczą śpiochy w odpowiedzi na popularne porzekadło.

Dama polskiego kina, Beata Tyszkiewicz, potrzebuje dziewięciu godzin snu, żeby dobrze funkcjonować. - Mogę nie jeść i nie pić, ale muszę spać - mówi. Aktorka tłumaczy, że niektórzy zarwą noc i nawet tego nie zauważą, a ona czuje się wypalona.

Pani Beata należy do klasycznych skowronków. Lubi wstać rano i kładzie się spać z kurami. - W ogóle jestem kurą domową, lubię upiec pasztet dla przyjaciół, dopieścić córki, ale nie znoszę nicnierobienia. Z nudy potrafię przespać całe wakacje - opowiada.

Geny, czyli rodzina śpiochów

Nasze upodobanie do snu objawia się już w dzieciństwie. Dzieci, które nie śpią w dzień, wstają wcześnie i mają rodziców, którzy śpią niewiele, mają duże szanse zostać rannymi ptaszkami. Tym samym będą należeć do 15 proc. społeczeństwa, które potrzebuje tylko 5 do 7 godzin snu, żeby czuć się dobrze.

Z kolei dzieci, które są prawdziwymi śpiochami, pochodzą z rodzin, w których długie wylegiwanie w łóżku jest rytuałem. Ich rodzice zazwyczaj marzą o spaniu co najmniej 9 godzin na dobę, a w weekendy odsypiają do południa. Jeśli nie mogą tyle spać, stają się poirytowani i przysypiają w każdej monotonnej sytuacji.

Takie skrajne śpiochy reprezentują również 15 proc. społeczeństwa. Co ważne, warto jednak przestrzegać wskazań swojego zegara biologicznego i spać wtedy, kiedy czuje się taką potrzebę. Nie należy jednak przesadzać.

- Czy można spać przez trzy dni, wstając tylko dwa razy dziennie, by coś zjeść i pójść do ubikacji? - pyta retorycznie Marian Bieniek, dziennikarz, i opowiada anegdotkę. - Można. Byłem tego świadkiem. Dokonał tego podczas sesji egzaminacyjnej mój kolega, z którym mieszkałem w czasie studiów. Po trzech dniach snu wstał i stwierdził: muszę wrócić do żywych, bo zaczynają mi gnić oczy.

Dowiedz się więcej na temat: cykl | zaburzenia | sexy

Reklama

Najlepsze tematy

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje