​Borys Szyc: Najfajniej ze wszystkich dzieci

Pierwszy sukces przyniósł mu spektakl "Bambini di Praga " według Hrabala w Teatrze Współczesnym w Warszawie. Za rolę Bucefała otrzymał Feliksa. I tak już zostało. To znaczy z tym sukcesem. O czym więc marzy? "Żeby z mojej córeczki Soni wyrosła twarda kobitka z charakterem" - śmieje się Borys Szyc, najbardziej chłopięcy tatuś pod słońcem.

Róg Czerwonej i Wólczańskiej

Łódź. Tu mieszkałem od urodzenia aż do wyprowadzki do Warszawy na studia. Moja mama potem też się stąd wyniosła. Pojawił się, nie wiedzieć skąd, prywatny właściciel, choć wcześniej powiedziano nam, że prawowici właściciele nie żyją. To były pewnie jakieś machloje. No, ale przyszedł ktoś, kto dowalił kosmiczne czynsze, i musiała się skończyć przygoda z piękną, starą, przedwojenną kamienicą, z mieszkaniami wysokości czterech metrów.

Reklama

Nasze miało sto dwadzieścia metrów kwadratowych, a sam pokój stołowy - czterdzieści cztery. Gdy przyjechałem do Warszawy, okazało się, że kawalerka na własność to już jest całkiem niezły metraż. Teraz już jednak na szczęście wszystko sobie odbiłem...

Moja mama ma na imię Karina, to ona mnie wychowywała. Zawsze gdy spotykam jakąś inną Karinę, to mi się cieplej robi. Mama zawsze była osobą bardzo silną, twardą, ambitną i niepoddającą się losowi, który ją doświadczał dosyć mocno. Trudno jest przecież wychowywać samodzielnie dziecko, pracować i próbować się jeszcze jakoś spełnić (jest architektem wnętrz). Wszystko mi zapewniła. Gigantka prawdziwa. Choć kochałem mamę, byłem wredny i ohydny, myślę, że my, dzieci, umiemy okazywać uczucia do jakiegoś piątego roku życia, a potem... ciężko to przychodzi.

Mama broniła się bardzo przed moim wyjazdem do Warszawy, bo poznała trochę środowisko aktorskie, zna paru zmęczonych życiem alkoholików i kilku pogiętych psychicznie. Chciała więc jak każda mama zapewnić mi bezpieczniejszy zawód typu lekarz albo prawnik. Teraz wygląda jednak na zadowoloną. I na szczęście ja jestem już dużym chłopcem i mogę jej pomóc.

Rajtuzy

Miałem najfajniej ze wszystkich dzieci. Ja i mój kolega Tomek Koszmider mieszkaliśmy naprzeciwko przedszkola, więc gdy panie wyprowadzały nas latem do ogródka, to łatwo było wyjść przez siatkę i uciec do domu. Ogródek przedszkolny i nasz dom dzieliły dodatkowo garaże, które były ważnym punktem w życiu małego chłopca, bo musiał z nich skoczyć, żeby poczuć się bardziej męski.

Nosiłem oczywiście, jak każdy wtedy, rajtuzy, które dostarczały mi strasznych przeżyć i upokorzeń. Zawsze były trochę przydługie, więc się w nie człowieczka wkładało i wciągało maksymalnie do środka, a gumka aż do sutków podchodziła. Trauma rajtuzowa przechodzi najwyraźniej z pokolenia na pokolenie. Później sam tak wciągałem córkę, ale ją dla odmiany to bardzo śmieszyło.

W przedszkolu kochałem się w pani Krysi, wychowawczyni. Z nią byłem na pierwszej randce w życiu w Horteksie przy Piotrkowskiej. Mama założyła mi na tę okazję białą koszulę, zawiązała aksamitkę oraz dała kasę, żebym mógł się poczuć facetem. Jedliśmy lody. (Szalałem za takimi z advocatem, bo chyba bardzo mnie już wtedy ciągnęło do trunków). Nie poruszaliśmy żadnych ważnych tematów, ale to było dla mnie ogromne przeżycie. Nie wiedzieć czemu starsze dziewczyny zawsze mnie pociągały. Może przy nich czułem się jakiś taki bardziej dojrzały?

Przyjaźnie, które trwają do dzisiaj

Podstawówka nr 46 imienia Józefa Chełmońskiego dała mi same dobre rzeczy. W ogóle miałem szczęście do szkół. Na środku korytarza jest ogromny obraz Chełmońskiego z paletą w ręku. Podziurawiony trochę, pomalowany kredkami.

W szkole nawiązałem parę przyjaźni, które trwają do dzisiaj. Moja przyjaciółka Marta Grzelińska jest chrzestną mojego dziecka. Raz tylko, w piątej klasie, eksperymentowaliśmy z miłością, ale doszliśmy do wniosku, że nie chodzi o miłość, tylko o przyjaźń. Jestem chomikiem, więc mam z tamtych czasów wszystkie listy, pamiętniki, listy miłosne, minikarteczki typu: "Myślę o tobie, nawet jak cię nie ma", pocztówki. Każdy rok opisany. To są moje skarby. Trzymam je w szkatułce, takim moim świętym Graalu. Jak mam zły humor, to sobie ją otwieram i lecę tak przez swoje życie.

Moja dziewczyna z czasów od pierwszej do trzeciej klasy nazywała się Ewa Kalamat. Bardzo się w niej kochałem. Miała długie włosy, prawie do pupy. Nasza jedyna pieszczota erotyczna, nazwijmy to tak, polegała na tym, że ona siedziała w ławce, a ja za nią, i tych jej włosów sobie dotykałem. Bardzo niewinne i bardzo wyrafinowane. Mój dziadek miał rodzinę w Niemczech, więc zdarzyło mi się dwa czy trzy razy tam pojechać. Przywoziłem Ewie ołówki, kolorowe gumki do ścierania, piórniki. Miała całą kolekcję. Ale kiedyś nie dała mi już dotykać włosów. To co? To się obraziłem. To był koniec naszej miłości.

Później była Kaśka Rosłońska. Silna namiętność. Z nią się pierwszy raz pocałowałem z językiem. W siódmej klasie albo szóstej. Byłem tak z siebie zadowolony i dumny! Wiedziałem, że od tej pory już nikt mi nie podskoczy, bo ja już to robiłem! To były czyjeś urodziny, granie w butelkę. Ci, których połączyła butelka, wychodzili do łazienki na dwie minuty. Co tam robili, to już od nich zależało. Potem mój kolega Damian się kochał w Kaśce i ja w odwecie walnąłem go z tak zwanej główki. Miał guza na czole, pierwszy raz w życiu widziałem guza na czole. Damian dostał wstrząśnienia mózgu, a mnie chcieli wyrzucić ze szkoły.

LO

LO nr 26 ze słynną dyrektor Falak Danutą, która była bardzo ostra i z pozoru oschła, tak naprawdę jednak strasznie kochała tę szkołę, prawie w niej mieszkała. W podstawówce byłem olimpijczykiem z geografii, więc dostałem się do tego bardzo dobrego liceum bez egzaminów. Ponieważ nie miałem egzaminów, tylko rozmowę kwalifikacyjną, to ją sobie olałem. Zachowałem się jak pajac i zamiast do klasy menedżerskiej, jak chciałem, trafiłem do klasy humanistycznej. Było w niej tylko dwóch chłopców. Mama przeraziła się, że zostanę homoseksualistą, więc przeniosła mnie do klasy biologiczno-chemicznej, w której spędziłem półtora roku. Myślałem nawet o medycynie, bo nigdy nie obawiałem się trupów i cięcia, potem udało mi się jednak przenieść do klasy menedżerskiej.

Po lekcjach całymi godzinami ślęczałem przed telewizorem i oglądałem teledyski Michaela Jacksona. Robiłem to zresztą od dziecka. Ćwiczyłem ruchy, tańczyłem i śpiewałem. To mi zostało do dziś. Tańczę, śpiewam, non stop mówię sam do siebie. Na ulicy też mi się to często zdarza. Na szczęście teraz są te zestawy słuchawkowe, więc ludzie myślą, że z kimś innym rozmawiam przez telefon.

Dyrektorka Danuta organizowała festiwal. Każdy, kto coś tworzył, pisał, rysował, malował, uklecił cokolwiek, mógł to pokazać innym. Tak nawiązałem największą moją przyjaźń męską - z Marcinem Nowakiem, z którym widuję się codziennie do dziś, bo mieszka obok mnie na Saskiej Kępie. Zaczęło się od tego, że kochaliśmy się w tej samej dziewczynie i nienawidziliśmy się z tego powodu strasznie. Ona wybrała jego, skurczybyka. Ale później go zostawiła. Ja i Marcin pogodziliśmy się na czterdziestoosobowym wyjeździe do Zakopanego i od tamtej pory wszystko robiliśmy razem.

Na szkolny festiwal przygotowaliśmy jednoaktówkę Mrożka "Serenada". Zrobiliśmy scenografię - był to kurnik, w którym siedziały trzy kury, czyli nasze koleżanki. Ja byłem kogutem, który ich pilnował, a Marcin lisem, który przychodził, żeby je poderwać. Pierwszy raz stanąłem na scenie - to było dla mnie niesamowite przeżycie, przyjemne, mrowiące. To ciągnie. Jest to pewnie jakiś rodzaj egocentryzmu, bo lubisz być w centrum, lubisz, jak na ciebie patrzą. 

Jaka była ulubiona muzyka młodego Borysa Szyca i jakie zwierzę poświęcił aktorskiej karierze - czytaj na następnej stronie >>

Dowiedz się więcej na temat: książka | Borys Szyc | aktor | Łódź | szkoła teatralna | fabryka

Reklama

Najlepsze tematy

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje