Jak kształtuje się charakter dziecka?

Co to jest charakter? Potocznie chętnie operujemy takimi określeniami, jak "on ma dobry charakter", albo "on ma zły charakter".

Najczęściej pod tymi pojęciami kryją się właściwości dotyczące uczuć, temperamentu czy rozwoju ocen moralnych.

Reklama

Jednak w psychologicznej terminologii pod pojęciem "charakter" rozumie się względnie trwałe właściwości psychiczne. Właściwości te zaś są odpowiedzialne za powstawanie postaw wobec innych ludzi i wobec siebie. Charakter wyróżnia człowieka spośród innych ludzi i jest jedną z najważniejszych części osobowości. Słowa, którymi można opisać charakter, to np.: spokojny, gwałtowny, wybuchowy, uparty, bezwolny, zimny, uczuciowy, wrażliwy itd.

Osobowość i charakter dziecka rozwijają się wprawdzie na bazie odziedziczonych i wrodzonych predyspozycji, przekazanych przez rodziców i innych przodków, ale nie tylko te predyspozycje decydują o tym, w jakim kierunku będzie się rozwijał charakter dziecka. Wiele zależy od wpływu środowiska rodzinnego i okołorodzinnego, a także od warunków wychowawczych, zarówno w rodzinie, jak i w przedszkolu czy szkole. Wiele także zależy od środowiska społecznego, w jakim funkcjonuje rodzina.

Wzory czerpane od matki, ojca, rodzeństwa i innych członków rodziny, z którymi dziecko się styka - decydują o tym, jak będzie się rozwijać osobowość dziecka. Wrodzone właściwości dziecka, takie jak: inteligencja, temperament, wrażliwość uczuciowa - trzeba kształtować świadomie i z całą odpowiedzialnością. I trzeba to robić od najwcześniejszego dzieciństwa, a nie czekać, aż dziecko podrośnie. Dzieci są bystrymi obserwatorami i nic nie ujdzie ich uwagi. Należy więc kontrolować własne zachowanie i nie dawać dziecku złego przykładu.

Bardzo duże znaczenie w kształtowaniu charakteru ma własna aktywność dziecka. Tworzy ona podstawy dla rozwoju uczuć i woli. Umiejętność radzenia sobie z niepowodzeniami i przystosowania się do trudnych nieraz sytuacji - jest również ważna w kształtowaniu osobowości dziecka. Niestety, obecnie obserwuje się u wielu rodziców skłonność do nadmiernej opiekuńczości, przejawiającej się natychmiastowym usuwaniem wszelkich trudności w życiu dziecka i zaspokajaniu wszelkich zachcianek, a nawet do wyprzedzania tychże.

Utrudnia to kształtowanie się odporności psychicznej dziecka i może stać się w przyszłości przyczyną poważnych załamań, w przypadku napotkania nawet niewielkich trudności życiowych.

Chyba jednak najważniejszą sprawą w świadomym kształtowaniu charakteru dziecka jest wpajanie mu od urodzenia właściwego systemu wartości i norm moralno-społecznych, uznawanych w społeczeństwie, a także przekazywanie dziecku umiejętności współżycia w grupie oraz rozwijania możliwości intelektualnych i wrażliwości uczuciowej, estetycznej, kulturalnej.

Należy zwrócić uwagę na to, aby wytworzyć w dziecku potrzebę bliskiego kontaktu z osobami (bądź osobą) wychowującymi je, szczerości i otwartości w przekazywaniu swoich przeżyć. Tylko w ten sposób można uzyskać wgląd w problemy dziecka, co będzie bardzo ważne np. w okresie dorastania.

Kształtowanie charakteru dziecka jest więc procesem długotrwałym i świadomym. I choć można odziedziczyć pewne predyspozycje, to na pewno nie można odziedziczyć charakteru jako takiego.

LID

Odwiedź też serwis Dziecko

Dowiedz się więcej na temat: dziecko

Reklama

Najlepsze tematy

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje