Każda kobieta ma prawo do miłości.
Obojętnie czy wdowa czy mężatka.
O panienkach nie wspomnę.

mam 48 lat,jestem wdową 8 lat i kiedy tylko czuję że jakiś mężczyzna się mną zainteresuje zaraz uciekam. wciąż myślę , że była by to zdrada, bardzo kocham mojego zmarłego męża i nie potrafię pokochać innego mężczyzny,ale jeśli ty jesteś pewna , ze kochasz , to masz prawo do tej miłości.

Zapamiętałam takie śmieszne powiedzenie "u wdowy chleb gotowy":). Oznacza ono chyba, że wdowy - kobiety, które znają męską naturę, plusy i minusy życia we dwoje, no i pewnie źle znosza samotność i to że nie mają do kogo ust otworzyć - są znakomitymi partnerkami. Możliwe, że Twoje dzieci (nawet dorosłe) początkowo przyjmą wiadomośc o Twoim nowym ukochanym źle - ze zdziwieniem i niechęcią. Ja sama sądziłam, że mój ojciec do końca życia musi pielęgnować pamięć o mamie, wydawało mi się, że za szybko związał się z inną kobietą, która nie dorastała mojej mamie. z czasem (nie wiem jakim cudem) zrozumiałam, że on nie chce być sam. Nie licz jednak na cud ani happy end - nie jest tak, że bardzo lubię jego żonę , Akceptuję ją, ale jest mi obojętna. I nienawidzę jej ohydnych tipsów (french manicure z brokatem - te tipsy wyglądają jak miniłopaty)

Nikt nie wymaga teraz od wdów, by po śmierci męża żyły cnotliwie jak zakonnice i całe dnie spędzały na grobach. Owszem, taki etap żałoby jest naturalny przez pierwszy miesiąc (czy dwa) po śmierci ukochanego. Potem powoli wracamy do życia - i to jest naturalne. Oczywiście, spotykaj się
z Marianem. poznawaj go lepiej, dużo rozmawiajcie, pojedźcie gdzieś razem, ale nie spiesz się z poważnymi deklaracjami typu ślub czy zamieszkanie razem. Życzę Wam dużo szczęścia!!!!

~AlinaNikt nie wymaga teraz od wdów, by po śmierci męża żyły cnotliwie jak zakonnice i całe dnie spędzały na grobach. Owszem, taki etap żałoby jest naturalny przez pierwszy miesiąc (czy dwa) po śmierci ukochanego. Potem powoli wracamy do życia - i to jest naturalne. Oczywiście, spotykaj się
z Marianem. poznawaj go lepiej, dużo rozmawiajcie, pojedźcie gdzieś razem, ale nie spiesz się z poważnymi deklaracjami typu ślub czy zamieszkanie razem. Życzę Wam dużo szczęścia!!!!Nikt takich poświęceń od wdów nie wymaga.Nawet ślub Kościoła Katolickiego jest tylko do śmierci jednej ze stron.Po śmierci męża czy żony można przecież zawrzeć małżeństwo bez przeszkód.

~ewamam 48 lat,jestem wdową 8 lat i kiedy tylko czuję że jakiś mężczyzna się mną zainteresuje zaraz uciekam. wciąż myślę , że była by to zdrada, bardzo kocham mojego zmarłego męża i nie potrafię pokochać innego mężczyzny,ale jeśli ty jesteś pewna , ze kochasz , to masz prawo do tej miłości.Żyje się z żywymi a nie z zmarłymi...ja tez pamietam mego męża ..tak zawsze będzie...życzę szczęścia bo życie jest jedno. ODWAGI :)

Mój mąż zmart, gdy byłam po trzydziestce. Nie interesowalam się innymi mężczyznami po Jego śmierci. Jednak w pracy dokuczaly mi złośliwe koleżanki , cytuję : " potrzebująca" " trudno trafić na takiego byka, ktory robił by za siebie i za nieboszczyka". Znosiłam to w milczeniu. Myślę, zę mówiły mi to po to, abym czuła się jeszcze gorzej.
A ja ...poznałam kogoś na zajęciach w Domu Kultury. Mamy wspólne zainteresowania . Miło wspominam wspólne wycieczki, wyjścia do kina , na kawę, na basen, na spacer....Odwiedziliśmu miejsca, które od zawsze chciałam zwiedzić....

NIe ma prawa! Powinna do konca zycia byc sama,ubierac sie na czarno wlacznie ze strojem kapielowym latem na plazy i chodzic tylko codziennie na cmentarz z kwiatami w podziekowaniu za dotychczasowe zycie!

Co mam zrobic kocham kota i psa rownoczesnie! Ta pani majac 52 lata pisze i mysli jak 4latka, chodzi o to by narobic szumu normalna sytuacja zyciowa.Najlepiej przespac sytuacje.