Zdjęcie

Rozłąka z rodziną to trudna decyzja, zwłaszcza gdy musimy rozstać się na bardzo długo

/© Panthermedia

- Może jednak zostaniesz... - powiedział wtedy smutno mój mąż Jurek. Serce mi się wówczas ścisnęło. Ale przecież ja nie mam wyjścia! Mieszkamy w małym mieście, gdzie bardzo ciężko o pracę. Mąż pracuje, ale słabo zarabia. A ja już od dwóch lat, od kiedy zlikwidowano mój zakład i zwolniono mnie z pracy, nie mogę nie znaleźć żadnego zajęcia, nawet dorywczego.    

Przecież musimy utrzymać dom, robić opłaty i w dodatku spłacać duży kredyt. Jest nam bardzo ciężko i nie możemy liczyć na niczyją pomoc.      Kiedy więc spotkałam moją koleżankę Zośkę, która właśnie przyjechała z Włoch do Polski i zaproponowała mi tam zastępstwo za siebie - sprzątanie i prowadzenie domu u bogatego Włocha, w pierwszej chwili o mało co nie oszalałam z radości.

Ale okazja! Jak z niej nie skorzystać? Już raz tam byłam, ale krótko, tylko 3 tygodnie. Pracowałam razem z nią, ręka w rękę i wiem, że to fajna propozycja. Super! Zarobiłam sobie trochę i kawałek świata zwiedziłam. A teraz to miało być aż na rok, bo Zośka jest w ciąży i wraca.  Odchowa dziecko i znowu tam jedzie na zarobek. Zaraz o tym powiedziałam całej rodzinie. Niestety, oprócz mnie nikt się nie ucieszył.      

Ale po chwili ja sama też zaczęłam mieć obawy. Co będzie z dzieckiem, z mężem, jak wyjadę aż na rok? Jak oni sobie poradzą beze mnie? Przecież mały chodzi do szkoły i mnie potrzebuje. Kto im będzie gotował? A jak mąż zacznie mnie zdradzać i znajdzie sobie kogoś na boku, gdy mnie nie będzie? Z jednej strony potrzebne są nam pieniądze, z drugiej boję się o rodzinę. Nie wiem, co robić. Mam tyle wątpliwości. Może jednak zrezygnować z wyjazdu?

Danka, 40 l.