Ja tez na to zachorowałam, ale nie na wlasne zyczenia, tylko suytuacja zyciowa doprowadzila mnie do takiego stany, zaledwie 4% osób cierpi na ta chorobe z nie swojej głupoty tylko ze stanow nerwowych, ja zaliczalam sie w nich, niby zyje ale cialem, w srodku nic nie jest

A ja wole jesc niz sie podobac ludziom.Ale chyba przez to,ze jestem na luzie ,ludzie do mnie lgna i chociaz jestem troche przy kosci ,to mam chlopaka:) Uwierz w siebie a nie w innych ludzi i wtedy sie wyzwolisz z tego :) Powodzenia!Jestem z Toba!

Witam.. bardzo Ci współczuje... wiem przez co przechodzisz, ale mało kto to rozumie... ja dziesięć lat temu w wieku 17 lat zaczęłam się odchudzać bo też podobnie mówiono do mnie, nie wychodziłam nigdzie ani nikomu się nie podobałam.. doprowadziłam się do anoroksji majac 160 wzrostu wazyłam ledwo 40 kg, lekarz kazał mi przytyć ale z trudem to zaczełam robić, ale nie dla siebie.. zazywałam leki co wcale mi nie pomagały :( W ciagu niecałego roku z 40 podskoczyłam na 68.. to były koszmarne lata, tylko spojrzałam na talerz i wiedziałam ile jest na nim kalorii a do tego srodki przeczyszczajace.. to głupie ale tu sie liczy kalorie a następnym razem potrafi się zjeść chleb jak zwykłą bułkę.. wiem, że miłość pomogła mi wgrać ale nie do końca, bo wiem, że to zawsze może wrócić.. trzymam kciuki i pozdrawiam..

No dobrze trzeba sprawdzic

życzę powodzenia w walce z chorobą. mnie się udało, mam dziś 24 lata, wspaniałe życie, męża, dziecko-jestem szczęśliwa, choć jeszcze kilka lat temu chciałam umrzeć.

jest to choroba wymysł umysłu i tu rodzina odgrywa wielka role -reżim i dyscyplina dnia życia kontrola zachowań i postępowania

pozdrawiam wszystkich

jej zrobił. W Oświęcimiu na pewno by nie przytyła.

jestem bulimiczką/anorektyczką (na przemian) od około 17 lat...to straszne - to nałóg. Są okresy zastoju, ciszy oraz napady ciągów! Moje leczenie pomogło tylko tyle, że od 5 lat utrzymuję tą samą wagę (52 kg przy wzroście 172 cm). Mam super wykształcenie, dzieci, swoją rodzinę, dom, karierę zawodową - jestem spełnioną kobietą, ale nadal jestem chora....Każda, która jest/była anorektyczką/bulimiczką nigdy w pełni nie wyzdrowieje. Smutne, ale prawdziwe....