- Już pan nie wróci do klasy, ani do tej, ani też do żadnej innej w mojej szkole - odwróciła się do okna. - Od tej chwili idzie pan na urlop, a potem... Sam się pan zwolni. Jest pan młody i popełnił pan błąd. Rodzicom Pauliny zależy, żeby chodziła do naszej szkoły, ale pod warunkiem, że pana w niej nie będzie!

Nie mogłem się w żaden sposób bronić, więc przystałem na te warunki, choć chciałem krzyczeć głośno o niesprawiedliwości i dowieść, że nie zrobiłem nic złego. Ale to nie miało sensu.

Musiałem też odwrócić do góry nogami całe swoje życie. Wyjechałem do innego miasta, bo bałem się, że sprawa wyjdzie na jaw i ludzie zaczną mnie wytykać na ulicy palcami. Pracowałem w biurze,

a potem znów zatrudniłem się w szkole.

Jestem jednym z najbardziej surowych i wymagających nauczycieli. Nie dyskutuję z uczniami i nie pozwalam im na najmniejsze nawet poufałości. Wiem, że się mnie boją, ale też i szanują. Ta bolesna lekcja z Pauliną wiele mnie nauczyła. Pozbawiła idealistycznych złudzeń, choć dziś wiem, że młodzież potrafi być też mądra i odpowiedzialna. Teraz moi dawni uczniowie są już dorośli. Czasem zastanawiam się, czy pamiętają o tym, jaką krzywdę wyrządzili przed laty swojemu nauczycielowi i czy śpią spokojnie, wiedząc, co zrobili.