Znajdź sposób na hormony

Zaburzenia równowagi hormonalnej mogą rozregulować pracę całego organizmu. Warto wiedzieć, na jakie objawy zwracać uwagę.

Obniżony nastrój, ciągłe zmęczenie, wypadanie włosów... Przyczyn tych problemów zazwyczaj szukamy w psychice albo złym odżywianiu. Kiedy zmiana trybu życia na bardziej higieniczny i łykanie witamin nie pomagają, mało komu przychodzi do głowy, by poprosić o skierowanie do endokrynologa.

Przede wszystkim dlatego, że leczenie hormonalne kojarzymy zwykle głównie z kłopotami z zajściem w ciążę albo menopauzą. Tymczasem bez hormonów nie może się obejść żadna komórka naszego organizmu.

Te substancje odpowiadają za prawidłowe trawienie, funkcjonowanie mózgu, nerwy itd. Leków hormonalnych nie trzeba się bać, bo zastosowane przez specjalistę mogą znacznie poprawić jakość naszego życia.

Dlaczego tak często chorujesz?

Reklama

Być może za twoje kłopoty odpowiada wyczerpanie nadnerczy i będące jego efektem zmniejszenie produkcji kortyzolu, adrenaliny i noradrenaliny. Zwykle, gdy coś nam grozi, nadnercza (niewielkie gruczoły położone w górnej części nerek) natychmiast zwiększają produkcję tych hormonów.

To właśnie kortyzol, adrenalina i noradrenalina pomagają nam bronić się przed infekcjami (a także przed innymi zagrożeniami). Kłopoty zaczynają się, jeśli sygnał do takiej akcji obronnej pojawia się zbyt często.

Zazwyczaj powodem tego jest przewlekły stres. Wyczerpane ciągłą pracą nadnercza, gdy sytuacja naprawdę tego wymaga, nie są w stanie sprostać zadaniu.

Objawy ich osłabienia to: obniżenie odporności, chroniczne zmęczenie, pogorszenie nastroju, zmniejszenie popędu seksualnego, kłopoty z koncentracją i zapamiętywaniem, nadwrażliwość na zimno, chudnięcie, niepohamowana ochota na słone pokarmy.

Badania, na które lekarz zwykle kieruje przy podejrzeniu niedoczynności nadnerczy, to: laboratoryjne oznaczenie poziomu ACTH (hormonu adrenokortykotropowego) i poziomu kortyzolu. Leczenie rozpoczyna się od zmiany diety na lepiej zbilansowaną, zaleca się także techniki relaksacyjne (np. jogę, medytację). Przy ciężkiej niedoczynności konieczne są jednak leki wyrównujące niedobory hormonalne. 

Tyjesz bez względu na to, ile jesz?

Zaburzeniem hormonalnym prowadzącym do przybierania na wadze jest insulinooporność (zmniejszenie wrażliwości tkanek organizmu na insulinę). Insulina to produkowany przez trzustkę hormon, którego zadaniem jest regulowanie ilości glukozy, jaka dociera do komórek.

Przy insulinooporności proces ten nie przebiega prawidłowo. Insulina jest produkowana w wystarczającej ilości, ale glukoza nie trafia do tkanek. Zamiast tego cukier jest magazynowany w wątrobie w postaci glikogenu. Kiedy jego ilość staje się zbyt duża, zostaje zamieniony w tłuszcz.

Objawy tej przypadłości to przybieranie na wadze oraz duży apetyt na węglowodany. Badania wykonywane przy podejrzeniu insulinooporności to oznaczenie krzywych – glukozowej i insulinowej. Stężenie glukozy i insuliny bada się na czczo i po spożyciu roztworu glukozy.

Leczenie w przypadku stwierdzenia insulinooporności polega na stosowaniu diety, zwiększeniu aktywności fizycznej. Wspomagająco podaje się leki (np. metforminę). Przybieranie na wadze bywa efektem niedoczynności tarczycy (skutkującej niedoborem hormonów tyroksyny i tyreoglobuliny).

Objawy choroby są charakterystyczne: nadwaga pojawia się mimo stosowania prawidłowej diety. Badania niedoczynności tarczycy polegają na oznaczeniu poziomów: TSH (hormonu tyreotropowego), FT3 (wolnej trójjodotyroniny) oraz FT4 (wolnej tyroksyny). Leczenie musi być prowadzone do końca życia. Bez względu na przyczynę niedoczynności konieczne jest podawanie syntetycznej tyroksyny (Eltroxin, Euthyrox). Przy odpowiednim dobraniu dawki leku przykre objawy zazwyczaj ustępują. 

Prawidłowy poziom hormonów:

Przysadka mózgowa: 

ACTH (hormon adrenokortykotropowy, norma: 2-13 pmol/l). Prolaktyna (norma: 1,9-25 ng/ml) .

TSH (hormon tyreotropowy, norma: 0,4-4,0 mU/l).

Tarczyca: 

FT3 (wolna trójjodotyro- nina, norma: 2,25-6 pmol/l albo 1,5-4 ng/l).

FT4 (wolna tyroksyna, norma: 10-25 pmol/l albo 8-20 ng/l). NADNERCZA:

Kortyzol we krwi: godzina 8.00: 5-25 ug/dl (0,14-0,96 umol/l lub 138-690 nmol/l); godzina 12.00: 4-20 ug/dl (0,11-0,54 umol/l lub 110- -552 nmol/l); godzina 24.00: 0-5 ug/dl (0,0-0,14 umol/l lub 0,0-3,86 nmol/l).

Dowiedz się więcej na temat: badania | zaburzenia | hormony | leczenie | sposób | Nie | Samsung Bada | kortyzol

Reklama

Najlepsze tematy

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje