Koniec z miejskimi tężniami, jakie znamy. Błędnie sugerują efekty lecznicze
Główny Inspektorat Sanitarny opracował nowe regulacje związane z funkcjonowaniem miejskich tężni solankowych. Te charakterystyczne instalacje nie są urządzeniami lecznictwa uzdrowiskowego i należy je traktować jako element małej architektury, pełniące przede wszystkim funkcję rekreacyjno‑dekoracyjną.
Czy tężnie mogą być niebezpieczne dla zdrowia?
Wspomniane zmiany mają być pokłosiem m.in. wyników badań naukowców z Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie, którzy w ubiegłym roku wykryli szkodliwe bakterie w mgiełce unoszącej się wokół tężni znajdującej się w Nowej Hucie, o czym informowało wówczas radio RMF FM.
"Według najnowszych wytycznych miejskie tężnie nie pełnią już funkcji leczniczych i nie mogą być traktowane jak obiekty uzdrowiskowe. Ich podstawowym przeznaczeniem jest rekreacja oraz... poprawa estetyki przestrzeni publicznej" - wskazuje RMF.
Tężnie są źródłem aerozolu wodnego, który może nieść ze sobą zanieczyszczenia mikrobiologiczne. Istotnym zagrożeniem może być występowanie w aerozolu bakterii z rodzaju Legionella, które w przypadku inhalacji mogą prowadzić do zachorowań na legionellozę (przebiegającej jako zapalenie płuc lub gorączka Pontiac). Zakażenie następuje drogą wziewną, zagrożenie stwarza więc samo przebywanie w pobliżu źródła aerozolu - tłumaczą eksperci z Powiatowej Stacja Sanitarno-Epidemiologicznej w Ostrowcu Świętokrzyskim.
Skażenie aerozolu wodnego jest wynikiem kolonizacji przez bakterie Legionella instalacji wodnej, czemu sprzyja temperatura wody wynosząca 25-45 st. C, brak dezynfekcji wody, brak kontroli narastania biofilmu na wewnętrznej powierzchni instalacji.
Obiekty małej architektury wodnej z użyciem m.in. solanki to nie to samo, co tężnie uzdrowiskowe
We wtorek 26 maja br. na stronie Powiatowej Stacja Sanitarno-Epidemiologicznej w Toruniu pojawił się komunikat, w którym poinformowano, że Główny Inspektor Sanitarny powołał Zespół Ekspertów ds. bezpieczeństwa sanitarnego obiektów małej architektury wodnej z użyciem m.in. solanki, który odpowiedzialny był za analizę dostępnych danych, doświadczeń praktycznych oraz obowiązujących regulacji, a także za wypracowanie jednolitych, praktycznych wytycznych i rekomendacji dotyczących zasad bezpiecznego funkcjonowania obiektów.
W wyniku przeprowadzonych prac przyjęto nową nazwę dla tych obiektów - obiekty małej architektury wodnej z użyciem m.in. solanki. W opracowanych przez Zespół dokumentach znajduje się również ich definicja.
Otóż obiekt małej architektury wodnej z użyciem m.in. solanki - to urządzenie lub konstrukcja będące elementem małej architektury, zlokalizowane najczęściej w parkach, na skwerach, placach miejskich i innych terenach rekreacyjnych, osiedlach lub w budynkach, wytwarzające aerozol solankowy w wyniku rozbijania spływającej solanki na krople w kontakcie ze złożem (wypełnieniem) i elementami konstrukcyjnymi, pełniące funkcję dekoracyjną oraz rekreacyjną - wskazano.
Pomimo wizualnego podobieństwa do tężni uzdrowiskowych, obiekty te:
- nie są urządzeniami lecznictwa uzdrowiskowego w rozumieniu ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych,
- nie spełniają wymagań określonych w § 18 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2024 r. w sprawie określenia wymagań, jakim powinny odpowiadać zakłady i urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego,
- funkcjonują poza systemem uzdrowiskowym i nie podlegają takiemu samemu nadzorowi.
W obowiązującym porządku prawnym brak jest precyzyjnych definicji oraz szczegółowych wymagań technicznych i zasad nadzoru odnoszących się do obiektów małej architektury wodnej z użyciem m.in. solanki funkcjonujących poza obszarami uzdrowiskowymi. W praktyce obiekty te zgodnie z art. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane należy traktować jako elementy małej architektury, pełniące przede wszystkim funkcję rekreacyjno‑dekoracyjną - czytamy w komunikacie Powiatowej Stacja Sanitarno-Epidemiologicznej w Toruniu.
Z tego względu szczególnie istotne jest, aby komunikaty kierowane do użytkowników nie wprowadzały w błąd co do charakteru tych instalacji i nie sugerowały efektów leczniczych porównywalnych z tężniami uzdrowiskowymi działającymi w ramach odrębnych regulacji oraz podlegającymi stałemu nadzorowi - dodano.
