Ogórki będą rosły szybciej i dadzą mnóstwo plonów. Wystarczy regularnie usuwać te pędy

Każda roślina ma do dyspozycji ograniczoną ilość sił oraz składników pokarmowych pobieranych z ziemi. Jeśli zostawisz ogórka samemu sobie, pójdzie na żywioł. Będzie rósł we wszystkie strony, tworząc kolejne metry łodyg i wielkie liście, bo jego naturalnym celem jest zajęcie jak największej przestrzeni. Problem w tym, że na tworzenie owoców zabraknie mu już energii. Urywając niepotrzebne pędy boczne, dosłownie blokujemy roślinie możliwość marnowania sił na zieleninę. Wtedy cała woda i nawozy idą prosto w ogórki. Jest też drugi, równie ważny powód: przerzedzony krzak ma świetny przewiew. Wiatr łatwo osusza liście, a sucha roślina to nasz najlepszy sposób na uniknięcie mączniaka, czyli najczęstszej choroby grzybowej ogórków.

Ten poradnik dotyczy ogórków, które prowadzimy pionowo - na sznurkach lub kratkach. Zaczynamy od samego dołu rośliny. Złota, profesjonalna zasada mówi, że na pierwszych 3-4 piętrach (czyli miejscach, z których wyrastają liście), musimy usunąć absolutnie wszystko. Odrywamy malutkie pędy boczne, a nawet te pierwsze, urocze kwiatki, z których już robią się mini-ogóreczki. Serce ogrodnika w tym momencie krwawi, ale to konieczne! Jeśli pozwolimy roślinie karmić owoc tuż przy samej ziemi, krzak przestanie budować mocne korzenie i osłabnie. Pozbawiając go tego pierwszego ciężaru, sprawiamy, że w kolejnych tygodniach wystrzeli w górę i da wielokrotnie większy plon.

Kiedy nasz ogórek ma już "czysty parter", idziemy wyżej. Główny, najgrubszy pęd, który pnie się pionowo po sznurku, zostawiamy w spokoju - niech rośnie aż do samego sufitu szklarni lub końca podpory. Z jego boków (z kącików liści) zaczną wyrastać nowe, boczne gałązki. Tutaj zmieniamy taktykę. Pozwalamy takiemu bocznemu pędowi urosnąć na tyle, by wypuścił jeden liść i jeden owoc, a potem urywamy jego czubek. W ten sposób roślina nie traci sił na wydłużanie bocznych gałęzi, a wszystkie soki pompuje prosto w ten jeden, konkretny owoc, który rośnie błyskawicznie.

Sama nazwa "uszczykiwanie" podpowiada, jak to robić. Najlepiej złapać młodziutki, kilkumilimetrowy pęd w dwa palce i delikatnie wyłamać go paznokciami. Roślina niemal tego nie odczuje. Jeśli jednak zagapisz się i pęd będzie już gruby, nie wolno go rwać! Szarpanie zedrze z łodygi skórkę, a przez taką ranę natychmiast wejdą groźne bakterie. Wtedy użyj po prostu czystych nożyczek lub sekatora. I jeszcze jedna, ważna zasada: ogórki uszczykujemy tylko w słoneczne, suche poranki. Słońce sprawia, że mała ranka po usuniętym pędzie zasycha w godzinę. Nigdy nie rób tego w czasie deszczu.

Z uszczykiwaniem łatwo się zagalopować. Najgorszym błędem, jaki możesz popełnić, jest przypadkowe ucięcie czubka tego głównego, pionowego pędu. Jeśli to zrobisz, krzak zakończy wzrost - dlatego zawsze dokładnie patrz, co chwytasz w palce. Druga niezwykle ważna sprawa: opisana metoda dotyczy wyłącznie ogórków pnących się po podporach. Jeśli uprawiasz tradycyjne ogórki gruntowe, które płożą się swobodnie po ziemi, zasady gry są odwrotne. Tam ucinamy właśnie główny pęd po kilku liściach, aby roślina wypuściła mnóstwo pędów bocznych, bo to na nich tworzy się najwięcej owoców w uprawie płaskiej. Zastosowanie odpowiedniej metody do rodzaju uprawy to gwarancja koszy pełnych chrupiących plonów.

Odkryj sekrety pięknych kwiatów w domu i ogrodzie. Sprawdź nasze porady i spraw, by każda roślina rosła zdrowo i pięknie. Więcej na kobieta.interia.pl/porady