Spis treści:
- Czy kurki można jeść na surowo?
- Dlaczego warto jeść kurki i jak je rozpoznać?
- Gdzie szukać kurek w lipcu?
Czy kurki można jeść na surowo?
Kurki (pieprzniki jadalne) to grzyby, które rosną najczęściej w lasach iglastych oraz mieszanych, od czerwca aż do późnej jesieni. Grzybiarze uwielbiają je zbierać, bowiem nadają się zarówno do przygotowania na świeżo i świetnie sprawdzają również w przetworach. Co ciekawe, kurki można jeść również na surowo i w takiej formie są najzdrowsze. Co więcej, ich zbyt długie smażenie czy gotowania sprawia, że tracą mnóstwo składników odżywczych i jednocześnie pogarsza się ich wyrazisty smak oraz krucha konsystencja. Jeśli zatem dodajesz te grzyby np. do sosów czy zup to pamiętaj, aby obróbka termiczna trwała krótko, a doprawianie miało miejsce na samym końcu. Inaczej kurki staną się "gumowate" i zyskają gorzki posmak.
Dlaczego warto jeść kurki i jak je rozpoznać?
Kurki są to grzyby naprawdę bardzo smaczne, posiadają mnóstwo mikroelementów i witamin, a także zawierają unikalne związki o działaniu przeciwpasożytniczym i przeciwutleniającym. Kurki to również źródło błonnika wspierającego trawienie, a fakt, że posiadają niewiele kalorii sprawia, że będą świetnym urozmaiceniem diety odchudzającej. Wyglądają bardzo charakterystycznie, jednak mimo tego zdarza się, że są mylone z innymi grzybami, które nie nadają się do jedzenia, np. z lisówką pomarańczową. Aby mieć pewność, że to, co wrzucasz do koszyka w czasie grzybobrania to naprawdę pieprznik jadalny, zwróć uwagę przede wszystkim na kapelusz - jasnożółta kurka pod spodem posiada grube, gładkie fałdki (listewki), które gładko przechodzą w trzonek. Wywołująca szereg dolegliwości trawiennych lisówka ma z kolei pod kapeluszem cienkie, gęste i łatwo odklejające się blaszki i posiada intensywniejszy, pomarańczowy kolor.
Gdzie szukać kurek w lipcu?
Przy sprzyjających warunkach klimatycznych, kurki w całkiem niezłych ilościach można zbierać już latem, a lipiec to prawdziwy szczyt sezonu na te smaczne grzyby. Należy szukać ich przede wszystkim w lasach iglastych, mieszanych, na piaszczystych, kwaśnych glebach pokrytych mchem i miejscach, które dobrze trzymają wilgoć. Najchętniej rosną one pod sosnami i świerkami - ukryte w gęstym mchu lub w ściółce pod igliwiem, a także w pobliżu dębów, buków oraz brzóz.
