Czujesz, że jesteś już "u kresu"? Nie bagatelizuj tych objawów, może być tylko gorzej

Nagłe zmiany nastroju - od radości po wybuchy gniewu i płacz to charakterystyczne sygnały przeciążenia nerwowego. Ciągłe napięcie prowadzi do tego, że zaczyna nas irytować każdy drobiazg, a frustracja narasta. Łatwo wpadamy w poczucie bezsilności, a wieczorami dopadają nas lęki i nasila się uczucie niepokoju. W skrajnych przypadkach może to prowadzić do epizodów depresyjnych czy ataku paniki.

Ciągły stres i poczucie "przytłoczenia życiem" przekłada się też na nasze zdolności poznawcze. Jeśli masz problemy z pamięcią i koncentracją, czujesz, że oczekiwania w pracy czy codzienne obowiązki wydają się niemożliwe do zrealizowania i nie potrafisz podjąć najprostszej decyzji, to znaczy, że zmagasz się z przeciążeniem nerwowym.

Na długotrwały lub silny stres reaguje także nasze ciało, dając objawy psychosomatyczne. Charakterystyczne są wtedy bóle głowy i pleców, co jest częstym efektem napięcia i usztywnienia mięśni. U wielu osób napięcie nerwowe daje o sobie znać przed układ pokarmowy i trawienny. Nawracające bóle brzucha, zgaga, biegunki i zaparcia to ważne sygnały, które mogą sugerować problemy emocjonalne. Zwłaszcza jeśli towarzyszą im zaburzenia apetytu - niektórzy z nerwów jedzą niewiele, a to na dłuższą metę może prowadzić do groźnych niedoborów. Inni "zajadają smutki" i przybierają na wadze, co często bywa kolejnym trudnym do udźwignięcia problemem.

Bagatelizować nie należy też trudności z oddychaniem czy nawracających infekcji. Wciąż w takiej sytuacji udajemy się do internisty czy pulmonologa, kładąc wszystko na karb niedoleczonej infekcji. Tymczasem duszności i osłabiony układ odpornościowy to częste efekty życia w przewlekłym stresie.

Emocjonalne wyczerpanie można dostrzec także po specyficznych zachowaniach. Unikanie kontaktów społecznych i wycofywanie się w "bezpieczną" samotność to częsta próba "odreagowania". Stres i gonitwa myśli generują ogromne zmęczenie, więc eliminujemy z życia wszystko, co się da, by odpocząć. Jednocześnie takie "nicnierobienie" traktujemy jako kolejny powód do wstydu i poczucia winy.

Innym sygnałem przeciążenia nerwowego jest nadwrażliwość na bodźce, zwłaszcza dźwiękowe czy wzrokowe. Dlatego nagle może nas przytłaczać wizyta w galerii handlowej czy rodzinna uroczystość. To naturalny mechanizm obronny organizmu - w czasie silnego stresu mamy znacznie niższą tolerancję na dźwięki czy światło, bo jesteśmy w trybie "walcz albo uciekaj". Przemęczony mózg nie jest też w stanie adekwatnie reagować na bodźce.

Przeciążenie nerwowe wiąże się ściśle z utrzymującym się w organizmie nadmiarem kortyzolu. Hormon stresu jest niezbędny w sytuacji zagrożenia, ale na dłuższą metę działa wyniszczająco. To z jego powodu cierpimy na bezsenność mimo potwornego zmęczenia albo budzimy się w środku nocy i nie możemy ponownie zasnąć. W efekcie nie mamy szans na regenerację, jesteśmy jeszcze bardziej zmęczeni i mniej skoncentrowani, a to nakręca spiralę gorszego nastroju i wyczerpania.

Przeciążenie nerwowe jest bardzo groźne dla całego organizmu. Niestety walka z nim jest bardzo trudna i często wymaga konsultacji z psychiatrą lub psychologiem, a w pierwszej fazie niezbędne są środki farmakologiczne, które przywrócą równowagę układu nerwowego.

Ważna jest profilaktyka i umiejętność "odstresowania się", kiedy jeszcze jest to możliwe. Problemy w pracy warto np. odreagowywać na bieżąco - porozmawiać o nich z kimś bliskim, zaangażować siły w uprawianie sportu albo wdrożyć oddechowe techniki relaksacyjne. Zdrowa dieta i dbanie o jakość snu (unikanie korzystania z ekranów, aktywność fizyczna w ciągu dnia, niska temperatura w sypialni) to najlepsze sposoby, by uchronić się przed przeciążeniem nerwowym, ale trzeba pamiętać, że pomoc specjalisty może być konieczna. Im szybciej zgłosisz się po pomoc, tym lepiej.

Chcesz lepiej zrozumieć siebie i innych? Poznaj sprawdzone porady dotyczące inteligencji emocjonalnej, typów osobowości i relacji międzyludzkich. Zajrzyj na kobieta.interia.pl/psychologia