Dlaczego tak trudno nam dziś znosić ciszę i co mówi o nas nieustanna potrzeba bodźców?

Żyjemy w kulturze nadmiaru. Nadmiaru informacji, dźwięków, obrazów. Hałas miasta, muzyka w każdym sklepie, biuro typu open space, w którym słyszysz dziesiątki rozmów naraz. To wszystko sprawia, że nasze zmysły pracują na najwyższych obrotach bez chwili wytchnienia. I choć możemy myśleć, że świetnie sobie z tym radzimy, nasze ciała mówią co innego. Ten ciągły szum podnosi poziom kortyzolu, hormonu stresu. Stąd biorą się problemy ze snem, ciągłe uczucie napięcia w karku i to przytłaczające wrażenie, że choć nic wielkiego się nie stało, jesteś po prostu wyczerpany. Cisza przestała być czymś naturalnym. Stała się czymś obcym i dla wielu niewygodnym, choć powinna być przestrzenią, w której naprawdę ładujemy baterie.

Przebodźcowanie to stan, w którym układ nerwowy jest tak przeciążony napływającymi bodźcami, że nie jest w stanie ich skutecznie przetworzyć. Można to porównać do diety opartej na mentalnym fast foodzie: szybkie newsy, powiadomienia i viralowe filmiki dają chwilową satysfakcję, ale w nadmiarze prowadzą do informacyjnej otyłości. Nasz umysł, karmiony bezwartościowymi, ale intensywnymi bodźcami, staje się ociężały i wyczerpany.

Jakie są sygnały alarmowe? Możesz odczuwać ciągłe zmęczenie i brak energii, nawet po przespanej nocy. Pojawia się rozdrażnienie - drobnostki, które kiedyś byś zignorował, teraz wyprowadzają cię z równowagi. Inne objawy to trudności z koncentracją, uczucie przytłoczenia prostymi zadaniami, bóle głowy, napięcie mięśni, a nawet większa wrażliwość na światło czy dźwięki. Jeśli łapiesz się na tym, że masz ochotę "uciec" i zamknąć się w cichym, ciemnym pokoju, to prawdopodobnie twój mózg woła o przerwę

Dlaczego tak panicznie boimy się pustki i ciszy? Bo cisza nie jest neutralna. Odbiera nam wszystkie wymówki. Nagle nie ma czego przewijać, nie ma co grać w tle. Zostają tylko nasze myśli. Te niezałatwione sprawy, lęki, zmartwienia, które łatwiej przykryć szumem.

Okazuje się, że ten lęk przed spotkaniem z własnymi myślami nie jest wynalazkiem naszych czasów. Już w XVII wieku filozof Blaise Pascal pisał: "Całe nieszczęście człowieka pochodzi stąd, że nie umie on siedzieć sam w cichym pokoju". Ta diagnoza sprzed wieków trafia w samo sedno naszego problemu. Dziś po prostu mamy znacznie więcej narzędzi, by z tego symbolicznego, cichego pokoju uciec, a smartfon jest najdoskonalszym z nich.

To dlatego scrollujemy w kolejce, słuchamy podcastu podczas spaceru, nawet idąc pod prysznic, włączamy muzykę. To sposób, by choć na chwilę przykryć to, co niewygodne. Do tego dochodzi FOMO. Strach, że jeśli nie będziemy stale podłączeni, coś nam umknie. Że inni coś zobaczą, zrobią, przeżyją, a my zostaniemy w tyle. Tylko że ten bieg za bodźcami ma jedną wadę. Nigdy się nie kończy. Im więcej ich dostarczamy, tym bardziej ich potrzebujemy.

Zacznij od zidentyfikowania tego, co najbardziej cię przeciąża, i spróbuj to ograniczyć. Wprowadź do swojej codzienności "cyfrowy detoks" - może to być godzina bez telefonu przed snem, weekend bez mediów społecznościowych, a nawet zwykły spacer bez słuchawek w uszach. To pozwala umysłowi uwolnić się od nadmiaru informacji i daje przestrzeń na kreatywność. Szukaj okazji do kontaktu z naturą, która w naturalny sposób reguluje nasz system nerwowy. Naucz się planować przerwy w ciągu dnia - nie po to, by scrollować telefon, ale by przez kilka minut popatrzeć przez okno lub świadomie wziąć kilka głębokich oddechów. Nawet dwie minuty ciszy mogą obniżyć ciśnienie krwi i poziom kortyzolu, pomagając się zregenerować.

Chcesz lepiej zrozumieć siebie i innych? Poznaj sprawdzone porady dotyczące inteligencji emocjonalnej, typów osobowości i relacji międzyludzkich. Zajrzyj na kobieta.interia.pl/psychologia