Nie lubisz rozmawiać przez telefon? Możesz mieć te unikatowe cechy charakteru

Zjawisko zrobiło się na tyle powszechne, że skupia coraz większą uwagę naukowców. Psychologowie i badacze kultury cyfrowej od kilku lat wnikliwie przyglądają się nawykom związanym z rozmowami telefonicznymi i korzystaniem z wiadomości głosowych w codziennej komunikacji.

W badaniu przeprowadzonym w 2023 roku na terenie Australii udział wzięło ponad tysiąc osób z pokolenia Z w wieku 18-26 lat. Wykazało ono, że prawie 60 proc. młodych osób odczuwa lęk przed wykonywaniem lub odbieraniem połączeń telefonicznych. Inna analiza przeprowadzona w Stanach Zjednoczonych wykazała z kolei, że 81 proc. millenialsów odczuwa niepokój przed wybraniem numeru i traktuje rozmowy telefoniczne jak ostateczność.

Choć może być to odbierane, zwłaszcza w kontekście pracy zawodowej, jako brak pewności siebie lub kompetencji komunikacyjnych, w rzeczywistości częściej wynika z konkretnych mechanizmów psychologicznych niż z braku umiejętności.

Niechęć do telefonów niejednokrotnie przypisuje się introwertykom, czyli osobom ceniącym ciszę, refleksję i ograniczoną stymulację społeczną. To skojarzenie bywa jednak nadmiernym uproszczeniem. Wielu ekstrawertyków również woli pisać niż dzwonić. Chodzi nie o ilość kontaktów, lecz o kontrolę nad nimi i ich przebiegiem. Styl komunikacji nie zawsze jest więc odbiciem temperamentu, a raczej odpowiedzią na tempo i i presję współczesnego świata.

Wiadomości tekstowe dają nam coś, czego rozmowa telefoniczna nie oferuje. Mowa o czasie na spokojną analizę, dobranie odpowiednich słów i zastanowienie się nad emocjonalnym wydźwiękiem komunikatu.

W epoce mediów społecznościowych, kiedy dbanie o wizerunek spędza sen z powiek wielu osobom, a każde słowo może zostać zapisane lub źle zinterpretowane, możliwość "zatrzymania się" i zastanowienia nad odpowiedzią staje się formą psychicznego komfortu. Podczas pisania wiadomości czujemy większą kontrolę nad tym, jak zostaniemy odebrani.

Rozmowa przez telefon wymaga natychmiastowych reakcji. Nie ma przerwy na dłuższy namysł, edycję odpowiedzi ani bezpiecznego dystansu komunikacyjnego. Dla wielu osób to realne obciążenie poznawcze i emocjonalne. Trzeba jednocześnie słuchać, analizować, odpowiadać i regulować emocje. Gdy pojawia się zmęczenie, stres albo przebodźcowanie, prozaiczny telefon potrafi wpływać na nas jak wyzwanie, do którego nie czujemy się przygotowani.

Wyróżnić można jeszcze jeden, subtelniejszy aspekt, który wyjaśnia niechęć do załatwiania spraw przez telefon. Sygnał dzwonka bywa odbierany jak wtargnięcie w prywatną przestrzeń. Przerywa wykonywanie czynności, rozmowę z kimś innym czy chwilę odpoczynku.

W przeciwieństwie do wiadomości tekstowej, która cierpliwie czeka i możemy odczytać ją w dowolnym momencie, połączenie głosowe domaga się natychmiastowej uwagi. Dla osób świadomie dbających o wytyczanie swoich granic psychicznych to nie drobiazg, a naruszenie poczucia autonomii.

Unikanie rozmów telefonicznych nie musi więc świadczyć o społecznej nieporadności. Często wiąże się raczej z potrzebą kontroli, refleksyjności i ochronie własnej przestrzeni, zwłaszcza we współczesnym świecie, w który komunikujemy się intensywniej niż kiedykolwiek wcześniej.

Źródło: Artykuł "Young people hate making phone calls - could it be hurting their careers?", theconversation.com

Chcesz lepiej zrozumieć siebie i innych? Poznaj sprawdzone porady dotyczące inteligencji emocjonalnej, typów osobowości i relacji międzyludzkich. Zajrzyj na kobieta.interia.pl/psychologia