Dlaczego tego typu teksty, które w teorii mają nas podnosić na duchu, działają na emocje jak płachta na byka?
Anatomia emocjonalnego sabotażu
Psychologia ma na to zjawisko bardzo trafną nazwę: toksyczna pozytywność. To moment, w którym naturalny optymizm zostaje zastąpiony presją na natychmiastowe, sztuczne szczęście.
Kiedy ktoś rzuca w twoją stronę taki frazes, w teorii chce dobrze. W praktyce jednak robi coś zupełnie innego - unieważnia twoje emocje. Podświadomie dostajesz komunikat: "twój smutek jest nielegalny. Twoja frustracja jest gorszego sortu. Nie masz prawa czuć się źle".
Olimpiada cierpienia
Dlaczego tak bardzo nas to irytuje? Ponieważ ludzka psychika nie działa na zasadzie matematycznego bilansu. Nasz mózg nie porównuje automatycznie globalnych statystyk nieszczęść, gdy właśnie przeżywamy osobisty dramat - niezależnie od tego, czy jest to rozstanie po latach, czy zgubiony portfel.
Zastanówmy się nad tym przez chwilę: czy ta zasada działa w drugą stronę?
Gdy wygrywasz na loterii albo dostajesz upragniony awans, czy ktokolwiek podchodzi do ciebie i mówi: "Ej, przestań się tak cieszyć, inni mają lepiej, Elon Musk zarobił dziś trzy miliardy"? Oczywiście, że nie.
Pozwalamy sobie na pełną, niczym niezmąconą radość. Dlaczego więc, gdy przychodzą gorsze dni, nagle mielibyśmy organizować światowe igrzyska w licytowaniu się na nieszczęścia?
Smutek, złość czy bezsilność to pełnoprawne emocje, które potrzebują przestrzeni, żeby wybrzmieć.
Poczucie winy w pakiecie gratis
Najgorsze w tekstach typu "spójrz na to z jasnej strony" jest to, że zamiast przynieść ulgę, dorzucają nam do plecaka dodatkowy, ciężki kamień - poczucie winy.
Zamiast jednego problemu, masz teraz dwa: ciężki dzień i poczucie, że jesteś złym człowiekiem, bo śmiesz z tego powodu cierpieć. Tłumienie tych emocji i przyklejanie na siłę uśmiechu działa jak zaklejanie taśmą kontrolki "check engine" w samochodzie.
Co powiedzieć zamiast: "Uśmiechnij się"
Skoro wiemy już, że licytowanie się na życiowe nieszczęścia nikomu nie pomaga, pojawia się pytanie: jak realnie wspierać bliskich (i samych siebie), kiedy wokół wali się świat?
Prawdziwa empatia nie wymaga od nas doktoratu z psychologii ani rzucania cytatami z poradników motywacyjnych. Czasami wystarczy po prostu... ludzka obecność i zmiana kilku zakorzenionych w naszej głowie zdań.
Zdanie w stylu: "Widzę, że jest ci potwornie ciężko i masz pełne prawo być teraz wściekłym" działa jak emocjonalny zawór bezpieczeństwa. Bez oceniania i bez pośpiechu.
Warto też zapomnieć o radach w stylu "nie przesadzaj, to minie". Zamiast tego o wiele lepiej nazwać rzeczy po imieniu i powiedzieć wprost: "To, co cię spotkało, jest po prostu trudne. Chcesz o tym pogadać czy wolisz pomilczeć?".
Czasami człowiek chce się po prostu wygadać i mieć pewność, że po drugiej stronie jest ktoś, kto naprawdę go słucha, a nie tylko czeka na swoją kolej, by rzucić banalne "weź się w garść".
Warto spojrzeć w lustro i tę samą empatię, którą oferujemy innym, podarować samemu sobie. Żyjemy w kulturze, która wręcz obsesyjnie nakazuje nam być "najlepszą wersją siebie" dwadzieścia cztery godziny na dobę.
Zewsząd bombardują nas idealne, przefiltrowane kadry na Instagramie, z których bije przekaz, że sukces, uśmiech i niegasnący optymizm to jedyna słuszna postawa.
Otóż nie. Życie to nie jest estetyczny, pastelowy feed w mediach społecznościowych. Ma prawo boleć, ma prawo uwierać i ma prawo rozczarowywać. Kiedy więc następnym razem będziesz mieć gorszy dzień, a świat wokół zacznie cię przekonywać, że powinieneś skakać z radości, bo przecież inni mają gorzej - weź głęboki oddech i powiedz sobie głośno: "Stop".
Chcesz lepiej zrozumieć siebie i innych? Poznaj sprawdzone porady dotyczące inteligencji emocjonalnej, typów osobowości i relacji międzyludzkich. Zajrzyj na kobieta.interia.pl/psychologia
