Coraz więcej singli tak randkuje. Nie każdy uzna to za romantyczne

W świecie randek, związków i ogólnie pojętych relacji nie dziwią już "situationshipy" i "lovebombingi". Każdy posiadacz Tindera doskonale wie już, jak rozpoznać narcyza i unikowy styl przywiązania. Teoretycznie nic już nikogo nie zaskoczy, bo wszystko zostało już opisane, obgadane i przemaglowane w podcastach, książkach i rozmowach z przyjaciółmi. Influencerzy, tzw. "specjaliści od związków", parają się doradztwem randkowym skupiającym się konkretnie na przygotowaniach i przebiegu pierwszych randek. Czy istnieje coś, co jeszcze może wzbudzić jakiekolwiek emocje poza litościwym kiwaniem głową? Zdaje się, że tak. Choremancing.

Trend ten polega na łączeniu swoich zwykłych, codziennych obowiązków z randkowaniem. I o ile brzmi to nieco płytko, jego zwolennicy widzą w tym ogromną ilość warstw odkrywanych podczas tych prozaicznych czynności niemal niezbędnych, by lepiej poznać drugiego człowieka, dać lepiej poznać siebie i odrzucić maski już podczas pierwszej rozmowy twarzą w twarz. Wieloetapowe przygotowania do randki, dobieranie stylizacji, makijażu, układanie włosów, a w przypadku panów - czyszczenie butów, manicure, odpowiedni zapach i dylemat: marynarka czy styl casual to, umówmy się, nie jest nasza codzienna rutyna. Na randce jesteśmy najbardziej wymuskaną wersją siebie, upiększoną i dopracowaną w najmniejszych detalach. Praktycznie nic z tego, jak się zachowujemy i wyglądamy, nie ma wspólnego z naszym codziennym życiem. Dopiero wraz z rozwojem relacji wyłaniać zaczyna się to, kim jesteśmy i jak wygląda nasze zwyczajne życie. Choremancing ma na celu odkrycie kart (przynajmniej części) już podczas pierwszego spotkania w realu. Problem polega na tym, że nie każdy uzna to za zaletę.

"Chodźmy na spacer, ale przy okazji wezmę też swojego psa". "Skoro umówiliśmy się w centrum, zajdźmy do pralni, bo mam do odbioru płaszcz z czyszczenia". "Wskoczmy na chwilę na pocztę, bo awizo czeka już trzeci dzień, nie masz nic przeciwko?" "Mama prosiła mnie, żebym kupił jej ulubiony chleb, gdy będę w pobliżu tej piekarni. Zaczekaj chwilę, wezmę skoro tu jesteśmy". To przykłady choremancingu, czyli połączenia słów chore - obowiązek i romancing - romansowanie. Niektórzy twierdzą, że połączenie spotkania z sympatią z aplikacji randkowej z przyziemnymi sprawami "do odhaczenia" to romantyzowanie codzienności, choć w rzeczywistości cel jest nieco inny. Świadoma rezygnacja z "balu przebierańców" w świetle świec w restauracji ma być jak skok na głęboką wodę. Jeśli jesteśmy w stanie pozałatwiać sprawunki, poznając się jednocześnie z drugą osobą, porozmawiać, pośmiać się, pokręcić się po mieście, to świetnie. Bo prędzej czy później wspólne życie tak właśnie może przecież wyglądać. Z drugiej strony odbieranie sobie okazji do poczucia się wyjątkowo, stworzenia naprawdę rozmantycznej atmosfery i wystrojenia się może też być rażącym spłyceniem intencji wobec kogoś, kto się nam podoba.

Michał, 36-letni Wrocławianin jest fanem choremancingu. - Widzę w tym same plusy i żadnych minusów. Choć ja nigdy nie załatwiałem swoich spraw podczas randek, uczestniczyłem kilkukrotnie w tego typu spacerach z dodatkami. Jeden z moich potencjalnych partnerów robił na naszym spotkaniu niewielkie zakupy. Dla mnie to żaden problem. Mogłem zobaczyć go w codziennych sytuacjach, jakie produkty wybiera, czy gotuje, jaki jest dla kasjerek. Takie prozaiczne sytuacje mogą powiedzieć o człowieku więcej niż mydlenie oczu podczas uroczystego obiadu. Skoro randka zaplanowana była jako spacer z kubkiem kawy w dłoni, nie robi mi różnicy, że zajdziemy do Biedronki czy zegarmistrza. Zdaję sobie sprawę z tego, jak jesteśmy wszyscy zabiegani, ile mamy obowiązków, ile rzeczy na głowie. Połączenie poznawania się z kimś z obowiązkami jest bardzo spoko - mówi.

Innego zdania jest 39-letnia mieszkanka Zielonej Góry, Marcelina. - To trzeba najpierw rozgraniczyć. Miałam taką sytuację, że podjechał po mnie facet poznany przez aplikację, wsiadłam do jego auta i on zapytał, czy nie będę mieć nic przeciwko temu, jeśli w drodze do restauracji podrzuci swojej mamie jajka, które odebrał wcześniej. Oni zamawiają je od jakiegoś sprzedawcy ze wsi czy coś. Wiadomo, że spoko. Wyszedł, zaniósł i pojechaliśmy dalej. Pełen luz. Ale jeśli ja bym miała chodzić za facetem podczas jego biegania po markecie czy odbierać z nim paczki z paczkomatu, to zwyczajnie zmyłabym się do domu. Po pierwsze dla mnie to jasny sygnał: traktuję cię drugoplanowo, jako dodatek do moich obowiązków. Po drugie: nie umiem się zorganizować, więc muszę łączyć spotkania z ogarnianiem podstawowych spraw. I po trzecie: nie jesteś dla mnie nikim wyjątkowym, skoro nie organizuję czegoś wyjątkowego. A dla mnie to oznacza odwrót i pożegnanie. Nie, dla mnie to nie ma nic wspólnego z randką - zaznacza.

Te dwie perspektywy podejścia do choremancingu, choć na przeciwległych biegunach, mają szansę spotkać się w pół drogi. Bo wspólny trening na siłowni, wyprowadzanie psa, czy cotygodniowe zakupy robione razem zacieśniają więzy i są niezbędnym elementem testowania kompatybilności na różnych polach. Jednak nie zawsze powinny odbywać się od razu na pierwszej randce. Według Michaela Kaye'a, eksperta randkowego z serwisu Plenty of Fish, aż 42 proc. singli poszukujących aktywnie miłości swojego życia stosuje już choremancing. Kluczem jest tylko odpowiednie osadzenie go w czasie, wtedy ryzyko urażenia dumy drugiej osoby znacząco spada.

Znajdź codzienną dawkę inspiracji od urody i zdrowia po podróże i styl życia. Sprawdź, co nowego na kobieta.interia.pl