Reklama

Reklama

"Dama z gronostajem" - tajemnice najcenniejszego obrazu

Ciekawe, że ten krępujący przecież ruchy, usztywniający, "opresyjny" strój tak szybko zyskał powszechne niemal uznanie. W latach osiemdziesiątych piętnastego wieku pojawił się w Neapolu, a w dziewięćdziesiątych opanował północne Włochy. Jego najwierniejszymi fankami były Lukrecja Borgia oraz siostry Izabela i Beatrice d’Este, córki Eleanory Aragońskiej i wnuczki Ferdynanda I, króla Neapolu (obie nie raz jeszcze pojawią się w tej historii). Beatrice w styczniu 1491 roku wyszła za mąż za Lodovica Il Moro i w dniu ślubu miała ponoć na sobie strój hiszpański (...).

Reklama

Jednakże to nie Beatrice wylansowała modę hiszpańską w Mediolanie, lecz Izabela Aragońska, córka Alfonsa II, króla Neapolu, i matka Bony Sforzy, późniejszej żony Zygmunta Starego. Podobno Izabela czuła się samotna na dworze mediolańskim. Jej biseksualny małżonek hulaka Gian Galeazzo Sforza, bratanek Lodovica, faktyczny książę Mediolanu, długo unikał konsumpcji ich związku. Z pewnością dwudziestolatka potrzebowała bratniej duszy i znalazła ją w trzy lata młodszej od siebie dwórce, tej samej, która zostanie modelką Leonarda na krakowskim portrecie. Ambasador Trotti pisał, że "Księżna Bari [to jest Izabela - K.B.] stroi ją po katalońsku i wielką ma do niej estymę". Dwórka została jako pierwsza w Mediolanie sportretowana w nowomodnym stroju.

Camora dziewczyny ze zwierzątkiem na ręku jest barwy cynobrowej czerwieni, z kwadratowym dekoltem, ozdobionym czarnymi poziomymi taśmami-żeberkami, które nasuwają na myśl sznurowane staniki ówczesnych sukien hiszpańskich. Rękawy z tego samego materiału są dwuczęściowe, przywiązane tasiemkami u góry i do łokcia, na przedramionach rozcięte wzdłuż i też sczepione tasiemkami. Jeśli się dobrze przyjrzeć, to w rozcięciu prawego rękawa i pomiędzy tasiemkami na lewym łokciu modelki widać białą koszulę. Wokół dekoltu i na rękawach suknia jest zdobiona czarną taśmą ze złocistym haftem w motyw podwójnej pętli. Stanik z prawej strony dekoruje haft ze złocistymi węzłami, podobnymi do tych na prawym rękawie przy ramieniu (były też na lewym rękawie, lecz zostały zamalowane przez autora). Na lewe ramię modelka ma narzuconą bernię z błękitnego jedwabiu ze złocistą podszewką widoczną w rozcięciu na rękę. Długie, proste, kasztanowe włosy ujęte są na karku w futerał opleciony wstążką. Gładki kosmyk przechodzi pod brodą, co jest winą późniejszych poprawiaczy: zmienili oni miękką esowatą linię włosów, wydłużając tak modny wtedy (co można oglądać na innych portretach) kosmyk wyszczuplający twarz. Widać jedynie zarys czepka trenzale bez żadnych ozdób, na który nałożony jest delikatny, przezroczysty welon zakończony złocistym rąbkiem na linii brwi. Welon i czepek podtrzymuje cieniutka czarna wstążka w połowie czoła. Modelka nie nosi klejnotów z wyjątkiem dwukrotnie owiniętych wokół szyi czarnych karbowanych bursztynów.

Dowiedz się więcej na temat: Leonardo da Vinci | Dama z gronostajem | sztuka | fragment książki

Reklama

Reklama

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje