Zdjęcie

Gdyby chociaż zamknęła książkę, zobaczyłbym, co czyta. Mógłbym poznać jej zainteresowania, wrażliwość. Nie jechałem daleko, raptem parę przystanków, ale nie chciałem wysiąść, dopóki nie spojrzę w jej oczy. Dużo sobie po nich obiecywałem. Czułem, że będą mądre i dobre. Szczere i ciepłe. Spokojne. Nagle zacząłem się bać, że to ona wysiądzie pierwsza. I zaraz pomyślałem, że to nawet lepiej - wtedy będę mógł pójść za nią. Może uda mi się z nią porozmawiać, przedstawić się, nawiązać bliższy kontakt.

Zacząłem się denerwować; zbliżał się mój przystanek, a dziewczyna nadal siedziała z pochyloną głową, od czasu do czasu przewracając strony książki. Zapragnąłem nagle, niby przypadkiem, dotknąć jej pleców - wtedy być może podniosłaby na mnie wzrok... Już prawie to zrobiłem, gdy autobus zaczął zwalniać. Dziewczyna spojrzała w okno i zamknęła książkę. Ogarnęła mnie panika, odsunąłem się do tyłu. Nieznajoma włożyła książkę do obszernej torby, wstała i skierowała się w stronę drzwi.

Zauważyłem, że jest bardzo drobna, wręcz filigranowa. Gdy wyszła z autobusu, wysiadłem za nią i śledziłem ją wzrokiem. Zauważyłem, że utyka. Poruszała się ciężko, pociągając lewą stopą. Przystanąłem, patrzyłem na jej plecy i zgarbione ramiona. Oddalała się. Stałem na środku chodnika, przechodnie omijali mnie, potrącali, a ja stałem. Wcześniej czułem, że jest smutna, teraz dowiedziałem się dlaczego. Zdecydowanym krokiem ruszyłem za nią. Chciałem ją dogonić i porozmawiać. Musiałem zobaczyć jej oczy, usta. Wiedziałem, że jeżeli tego nie zrobię, długo nie da mi to spokoju. Byłem coraz bliżej niej i nagle pomyślałem, że nie wiem, co mam powiedzieć. Nie chciałem jej przestraszyć.

Nagle na środek chodnika wtargnęło trzech nastolatków. Zrobiło się jakieś zamieszanie. Postać dziewczyny zniknęła mi z oczu. Chwilę później zauważyłem ją - leżała na chodniku. Podszedłem. Gdy dziewczyna próbowała się podnieść, pochyliłem się i złapałem ją pod ramię. Oparła się na mnie i wstała. W tym momencie nasze spojrzenia się spotkały. Zamarłem. To była najpiękniejsza dziewczyna, jaką w życiu widziałem. W jej zielonobłękitnych oczach był strach i trochę bólu.

- Pomogę ci - powiedziałem.

- Dziękuję - szepnęła cichutko. Podała mi dłoń, a ja ująłem ją - była ciepła i delikatna.

- Masz trochę czasu? Może wypijemy razem kawę? - zaproponowałem bez zastanowienia.

- Naprawdę masz ochotę? - zapytała zaskoczona. Jej twarz pokrył rumieniec.

- Oczywiście, i to wielką - oświadczyłem. - Mam na imię Adam, a tobie jak na imię?

- Anna - rzuciła i spuściła wzrok. Spostrzegłem, że nadal trzymamy się za ręce. Nie chciałem jej puścić.

- Jest tutaj jakaś kawiarnia? Zupełnie nie znam tej okolicy - wytłumaczyłem.

- Tu niedaleko, za rogiem. Doszliśmy do knajpki. Udało nam się znaleźć wolny stolik i zamówić kawę.

- Co sprowadza cię do tej dzielnicy? - zagadnęła Anna.