Maria Skłodowska-Curie

Rok 2011 został ogłoszony rokiem Marii Skłodowskiej-Curie dla uczczenia jej wkładu w rozwój światowej nauki oraz zasług dla rozsławiania polskich uczonych w świecie. Warto bliżej przyjrzeć się życiu tej niezwykłej kobiety i naszej wielkiej rodaczki.

Dzieciństwo i młodość

Reklama

Maria Salomea Skłodowska urodziła się 7 listopada 1867 r. w Warszawie przy ulicy Freta 16 jako piąte dziecko Bronisławy i Władysława Skłodowskich. Ojciec był nauczycielem matematyki i fizyki w gimnazjum, a matka prowadziła pensję dla dziewcząt z dobrych domów. Maniusia, jak nazywano pieszczotliwie Marię w domu, od najmłodszych lat wyróżniała się niezwykłą pamięcią i wszechstronnymi zainteresowaniami.

W 1877 r. rozpoczęła naukę w prywatnej pensji Jadwigi Sikorskiej, w Warszawie, a 6 lat później z wyróżnieniem ukończyła Państwowe gimnazjum rządowe. W 1884 r. zapisała się na wykłady Latającego Uniwersytetu, uczelni istniejącej wówczas nielegalnie w Warszawie, na której wykładano głównie przedmioty przyrodnicze i społeczne. Ponieważ w Polsce nie przyjmowano wtedy kobiet na uniwersytety, Skłodowska postanowiła kontynuować naukę we Francji. Niestety, ojciec nie był w stanie zapewnić córce utrzymania. Aby zdobyć potrzebne na wyjazd pieniądze, podjęła pracę guwernantki w majątku Szczuki. Jednocześnie zorganizowała szkołę dla wiejskich dzieci, w której uczyła je języka polskiego, historii oraz algebry.

W Szczukach poznała też swoją pierwszą miłość, rok od siebie starszego syna właścicieli. Związku nie zaaprobowali jednak rodzice chłopaka, którzy nie chcieli widzieć u jego boku biednej guwernantki. Skłodowska wróciła do Warszawy, gdzie po raz pierwszy miała okazję pracować w laboratorium w Muzeum Przemysłu i Rolnictwa zgłębiała zagadnienia dotyczące analizy chemicznej.

Studia w Paryżu

W listopadzie 1891 r. wyjechała do Paryża, gdzie zapisała się na studia przyrodnicze. Była wtedy jedną z nielicznych studentek w przeważającym męskim gronie. Początkowo Maria mieszkała u siostry, później wynajmowała niewielkie mieszkanko na poddaszu, gdzie średnia temperatura zwykle nie przekraczała 10 st.C. Z powodu niedostatecznych środków finansowych żywiła się rzodkiewkami i herbatą. Trudne warunki powodowały, że na wykładach mdlała z głodu. Nie poddawała się jednak i wytrwale dążyła do celu - pogłębiania wiedzy. W 1893 r. otrzymała licencjat z nauk fizycznych z oceną "bardzo dobrze", a rok później licencjat z nauk matematycznych z oceną "dość dobrze".

W tym czasie poznała zdolnego fizyka, Piotra Curie. Po kilku miesiącach znajomości, w 1895 r. Maria i Piotr pobrali się. Wzięli ślub cywilny, gdyż oboje byli ateistami. Maria zdecydowała się przeprowadzić do Paryża na stałe, choć nie było to dla niej łatwe, jako że w Warszawie zostawiła ukochanego ojca.

Praca badawcza

Państwo Curie pracowali razem w laboratorium urządzonym w starej szopie użyczonej przez Szkołę Fizyki i Chemii Przemysłowej, w której pracował Piotr. Wkrótce Maria, wraz z mężem i prof. Becquerelem, rozpoczęła żmudny proces rozdzielania rudy na pojedyncze pierwiastki. W wyniku tych prac w 1898 r. zespół odkrył pierwszy, nieznany do tej pory pierwiastek, nazwany na cześć Polski - polonem. Kilka miesięcy później udało się wyodrębnić kolejny nowy materiał - rad.

Odkrycie to było przełomowe w rozwoju nauki, a zwłaszcza medycyny. Za odkrycie radu Beceqeurel wraz z małżeństwem Curie dostali Nagrodę Nobla, którą przeznaczyli na dalsze badania nad nowym materiałem.

Dowiedz się więcej na temat: Maria Skłodowska-Curie

Reklama

Najlepsze tematy

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje