Połączenia roślin

Niezależnie od barwy, pokroju i kształtu kwiatów istnieje kilka ogólnych zasad, które należy wziąć pod uwagę przy łączeniu roślin. Egzemplarze posadzone w rozproszeniu lub pojedynczo sprawiają zwykle wrażenie zagubionych.

Szczególnie małe roślinki, jak stokrotki lub aksamitki, nie rzucają się wówczas wcale w oczy lub wręcz przeszkadzają.

Reklama

Kształty nasadzeń grupowych jednej odmiany powinny być różne. Sadzimy więc rośliny w formie powyginanych, zaokrąglonych poduszek, sąsiadujących możliwie blisko z następną grupą. Nasiona chwastów, jak mniszka lekarskiego czy traw, mają mniejsze szanse wykiełkowania. Mniejsze grupki kwiatów letnich wyglądają tylko wtedy dobrze jako barwne plamy, kiedy kolorem pasują do sąsiednich roślin. Większe aranżacje dominują, nadając charakter całości. Rysujemy połączenia roślin na kawałku papieru i przenosimy tę strukturę na rabatę, wyznaczając jasnym żwirkiem linie na ziemi.

Połączenia według wysokości

Ważnym kryterium przy tworzeniu aranżacji jest z pewnością wysokość roślin. Na rabatach dostępnych z jednej strony, znajdujących się przy ogrodzeniu lub na tle żywopłotu, grupy roślin planujemy stopniami, według ich wysokości. Kwiaty niskie, jak żeniszek, aksamitka czy smagliczka, tworzą pierwszy plan. Za nimi sadzimy rośliny średnie, jak nagietek, szarłat zwisły czy ślaz. Tło stanowią wysokie rośliny, jak słonecznik, róża pienna lub wijące się rośliny pnące. Takie stopniowania rabaty tworzą przestrzeń, optycznie powiększając ogród. Wzrok obserwatora nie natrafia wówczas na ścianę zieleni, lecz prześlizguje się po płasko wznoszącej się aranżacji. Tylko wtedy, kiedy wszystkie grupy roślin są dobrze widoczne, nasadzenie możemy uznać za udane.

Rabaty kwiatowe przy tarasie lub wejściu są zawsze widoczne z różnych stron. Unikajmy umieszczania na nich bardzo wysokich roślin, żeby zaprezentować obserwatorowi całą rabatę. Jeśli zamierzamy utworzyć osłonę przed spojrzeniami lub chcemy oddzielić od siebie różne części rabaty, możemy oczywiście również posadzić centralnie wysokie rośliny. Wsparte na lekkim stelażu z drewnianych listewek będą one stanowiły naturalny i swobodny podział przestrzeni w ogrodzie. Połączenie w zależności od wysokości i formy roślin

Pokrój roślin jest związany nie tylko z gatunkiem, lecz często również z odmianą. Hodowcy wypuszczają na rynek najróżniejsze kształty, np. rośliny o pokroju zwisającym, rozgałęzionym, krzaczastym lub wzniesionym. Przy wyborze odmiany należy koniecznie zwracać uwagę na jej wysokość i pokrój. Na przykład małe zwarte rośliny tworzą ładne kobierce. Niektóre rabaty kwiatowe zyskują szczególny wygląd tylko dzięki doborowi odpowiednich form roślin. Krzaczasta miechunka rozdęta lub wysokie odmiany aksamitki tworzą wyniosłe poduszki kwiatowe na rabatach, na których poza tym rosną niskie gatunki. Szczególnie ciekawe są kwiaty długoszypułkowe, które nadają się również na kwiat cięty, np. złocienie, odmiany rudbekii i ostróżki.

Duże wrażenie robi też pokrój różnych odmian nasturcji. Jej krzaczaste i zwarte krzyżówki osiągają wysokość tylko 40 cm; nadają się zatem również na centralne miejsce na rabacie kwiatowej. Inne w ciągu kilku miesięcy wspinają się na wysokość 3 m, pokrywając się wspaniałymi kwiatami. Również szczególnie duże i charakterystyczne liście tej rośliny stanowią wyjątkową ozdobę. Gatunki drobnolistne, jak goździk, mak czy czarnuszka damasceńska, tworzą gęste, zielone łany, które w okresie kwitnienia przekształcają się w morze barw. Rabaty urozmaicamy roślinami o różnych liściach i eksperymentujemy z różnymi ich pokrojami.

Reklama

Najlepsze tematy

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje