Filozofia poczucia własnej wartości

To, co ludzie myślą, w co wierzą, co sobie mówią, wpływa na to, co czują i co robią. Z kolei to, co czują i robią, doświadczają jako znaczące dla tego, kim są.

(...)Nie zawsze w pełni uświadamiamy sobie własne przekonania. Mogą nie istnieć one w naszym umyśle jako wyraźnie sformułowane tezy. Mogą być tak ukryte, że prawie nie zdajemy sobie z nich sprawy. A jednak leżą u podłoża naszych zachowań.

Reklama

Idee te możemy traktować jako "filozofię samooceny" - zespół współzależnych przesłanek, który inspiruje zachowania prowadzące do silnego poczucia własnej skuteczności i wartości.(...)

Przekonania, na których opiera się samoocena, lokuję w dwóch kategoriach: przekonania dotyczące siebie oraz przekonania dotyczące rzeczywistości. W obydwu przypadkach ich waga dla samooceny jest oczywista.

PRZEKONANIA O SOBIE WSPIERAJĄCE POCZUCIE WŁASNEJ WARTOŚCI

Ogólne

• Mam prawo do istnienia.
• Wysoko siebie cenię.
• Mam prawo szanować i traktować jako ważne własne potrzeby i pragnienia.
• Nie po to istnieję, by dorastać do cudzych oczekiwań. Moje życie należy do mnie. (Odnosi się to również do innych. Każdy człowiek jest panem swojego życia. Nikt nie żyje na świecie po to, by spełniać moje oczekiwania.)
• Nie uważam siebie za czyjąś własność ani nie uważam nikogo za swoją własność.
• Zasługuję na miłość.
• Zasługuję na podziw.
• Zwykle jestem lubiany i szanowany przez tych, których lubię i szanuję.
• Powinienem postępować wobec ludzi sprawiedliwie i uczciwie, a inni powinni postępować sprawiedliwie i uczciwie wobec mnie.
• Zasługuję, by być traktowanym przez wszystkich uprzejmie i z szacunkiem.
• Kiedy ludzie traktują mnie nieuprzejmie lub bez szacunku, świadczy to o nich, nie o mnie. Świadczy to o mnie tylko wówczas, gdy takie traktowanie uznaję za słuszne.
• Jeżeli ktoś nie odwzajemnia moich uczuć, może to być bolesne i rozczarowujące, ale nie świadczy o mojej wartości.
• Żaden człowiek czy grupa nie może dyktować, co powinienem myśleć i odczuwać na swój temat. Ufam podpowiedziom swojego umysłu.
• Widzę to, co widzę, i wiem to, co wiem.
• Bardziej mi służy poznanie prawdy niż zachowanie przekonania, że mam "rację" za cenę niedostrzegania faktów.
• Jeżeli będę wytrwały, zrozumiem to, co potrzebuję zrozumieć.
• Żaden człowiek czy grupa nie może dyktować, co powinienem myśleć i odczuwać na swój temat.
• Jeżeli będę wytrwały, a moje cele realistyczne, to będę w stanie je osiągnąć.
• Jestem w stanie sprostać fundamentalnym wymaganiom życia.
• Zasługuję na szczęście.
• Jestem "wystarczająco dobry". (Co nie oznacza, że nie muszę się już niczego uczyć ani bardziej rozwijać. Oznacza natomiast, że mam prawo do podstawowej samoakceptacji, omówione wcześniej.)
• Potrafię podnosić się po porażkach.
• Mam prawo popełniać błędy - to jeden ze sposobów, w jaki się uczę. Błędy nie są powodem do potępiania siebie.
• Nie rezygnuję ze swoich sądów. Nie udaję, że moje przekonania są inne, niż są naprawdę, by zdobyć popularność czy aprobatę.
• Rzecz nie w tym, co "oni" myślą, ale co "ja" wiem. To, co wiem, jest dla mnie ważniejsze niż czyjeś błędne przekonanie.
• Nikt nie ma prawa narzucać mi idei i wartości, których nie akceptuję, tak jak ja nie mam prawa narzucać innym swoich idei ani wartości.
• Jeżeli moje cele są racjonalne, zasługuję, by odnieść sukces w ich realizacji.
• Szczęście i sukces - tak jak zdrowie - są moim naturalnym stanem, a nie chwilowym odchyleniem od normy. To niepowodzenie - tak jak choroba - jest odchyleniem.
• Rozwój i spełnienie siebie są uprawnionymi celami moralnymi.
• Moje szczęście i samorealizacja są szlachetnymi celami.

Dowiedz się więcej na temat: błędy | samoocena | myśli | szczęście | cele | filozofia

Reklama

Najlepsze tematy

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje