Reklama

Reklama

Komu grozi pracoholizm?

Niektórzy z nas są bardziej niż inni podatni na rozwój zaburzenia objawiającego się nadmiernym zaangażowaniem w pracę.

Przyczyn pracoholizmu należy szukać zarówno w środowisku zewnętrznym jak również w indywidualnych cechach i przekonaniach osoby uzależnionej od pracy.

Środowisko pracy

Środowisko zewnętrzne może podtrzymywać i wzmacniać zaburzenie. I tak reguły panujące w danej organizacji, zakładzie pracy, mogą "wymuszać" od swoich pracowników nadmierne angażowanie się w pracę. Z badań wynika także, że istotne znaczenie ma również rodzaj pełnionego stanowiska - podatną grupą na pracoholizm są menadżerowie, których pozytywna samoocena zależy często od poczucia, że są mistrzami dla swoich pracowników. Aby mieć lepszą ocenę samego siebie, będą więc częściej zostawali w pracy.

Osobowość pracoholika

U podłoża problemów pracoholika leży niska samoocena i wynikający z niej perfekcjonizm. Badacze wymieniają także czynniki osobowościowe związane z dążeniem do poczucia władzy, skrajną potrzebą sprawowania kontroli nad życiem a także unikaniem bliskości i brakiem poczucia bezpieczeństwa.

Przekonania pracoholika

Osoby nadmiernie zaangażowane w pracę posiadają negatywne przekonania na temat siebie i innych ludzi, które wpływają na podejmowane przez nich wyzwania w pracy i decyzje zawodowe, są także źródłem także wielu negatywnych emocji. Przekonania te dotyczą bezradności, niekompetencji i poczucia bezwartościowości. Pracoholik postrzega innych ludzi jako krytycznych, oceniających, wymagających a siebie samego jako gorszego, bezwartościowego i niekompetentnego.

Doświadczenia z dzieciństwa

Podstawą tworzenia się kluczowych przekonań prowadzących do rozwoju pracoholizmu i niskiej samooceny są wczesne doświadczenia życiowe dotyczące szczególnie relacji z rodzicami. W rodzinie osoby uzależnionej od pracy często pojawiał się problem z okazywaniem emocji. Rodzice pracoholików mogli mieć wysokie oczekiwania wobec nich, a ich miłość zależała od tego, czy odnosili sukcesy. Z badań wynika także, że zachowania charakterystyczne dla pracoholizmu mogą być wynikiem modelowania i naśladowania zachowania rodziców.

Praca a niska samoocena

Pracoholik działa zgodnie z zasadą wszystko albo nic - możliwy jest tylko pełen sukces lub kompletna porażka. Wierzy, że jeśli nie jest najlepszy, to jest do niczego i nie zasługuje na uznanie innych. Uważa też, że to co robi nigdy nie jest wystarczająco dobre i ciągle przewiduje porażkę. Musi stale udowadniać swoją wartość poprzez osiągnięcia , bo obawia się, że jeśli tego nie zrobi, to inni ocenią go jako bezwartościowego. Ponieważ samoocena pracoholika jest uzależniona od jakości wykonania zadania, osiągnięć i akceptacji innych - stara się on ciągle zwiększać swoje zaangażowanie w pracę, wykonuje zadania ponad swoje możliwości stale podnosząc sobie poprzeczkę.

Jak uchronić się przed pracoholizmem?

Nie można zapomnieć o tym, że praca jest tylko częścią życia, i to nie jedyną jego częścią. Zadbaj więc o to, aby znaleźć czas na odprężenie i odpoczynek, naucz się czerpać przyjemność z wolnego czasu: zapewnij sobie rozrywkę przynajmniej dwa razy w tygodniu, rozwijaj hobby i nowe zainteresowania, dbaj o aktywność ruchową.

Spróbuj być bardziej tolerancyjny wobec swoich błędów - nawet gdy coś ci się nie uda, nie jest idealne - świat się od tego nie zawali!

W uzyskaniu równowagi między życiem zawodowym i osobistym mogą ci pomóc następujące zasady:

1.Spotykaj się służbowo do 17.

2. Nie pracuj w trakcie przerwy obiadowej

3. Rób sobie krótkie przerwy w pracy

4. Wykorzystaj cały przysługujący ci urlop i zaplanuj swoją pracę ze względu na urlop a nie urlop ze względu na pracę.

Reklama

5. Nie bierz pracy do domu

6. Mów "Nie" na nierealistyczne terminy

7. Nie pracuj dłużej, ponieważ inni tak robią

8. Monituj swój czas pracy - patrz na zegarek.

Małgorzata Zwolak-Kamińska

INTERIA.PL
Dowiedz się więcej na temat: urlop | samoocena

Reklama

Reklama

Reklama

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Dziś w Interii

Raporty specjalne

Rekomendacje