Reklama

Reklama

Iwona Blecharczyk: Najbardziej znany kierowca tira w Polsce

Chciała być nauczycielką i dentystką, startowała w konkursie Miss Polonia. Dziś w ekstremalnych warunkach prowadzi ważącą kilkadziesiąt ton ciężarówkę. Jej kanał na YouTube subskrybuje ponad 300 tysięcy osób, a najpopularniejszy film ma ponad 10 milionów wyświetleń. Walczy z uprzedzeniami i udowadnia kobietom, że mogą być kim chcą. Przeczytaj fragment książki "Trucking Girl", w której Iwona Blecharczyk opisuje swoje przygody jako kierowca ciężarówki.

Przez te lata jeździłam dla kilku firm, po drogach wielu państw, stykając się z różnymi kulturami, ale jeden aspekt był niezmienny: jako kobieta stanowię wyjątek wśród kierowców. Wciąż nie mam zbyt wielu koleżanek po fachu, ale mimo wszystko ich przybywa.

Moje początki były trudne, chociaż wcale nie miałam najciężej. O wiele gorzej trafiła w tym samym czasie Aneta. Podobnie jak ja wcześnie zrobiła prawo jazdy na ciężarówki i wszystkie dodatkowe uprawnienia. Firma zajmująca się transportem chemii użytkowej przyjęła jej aplikację i zaprosiła na egzamin. Test dotyczył bardzo specyficznych warunków pracy dla transportu z wykorzystaniem cystern. Aneta zdała egzamin z bardzo dobrymi wynikami, przewyższającymi rezultaty innych kandydatów. Jednak pracodawca jej nie przyjął... bo jest dziewczyną. Mam nadzieję, że po kilku latach, które minęły od tego czasu, takie postępowanie nie jest już nigdzie tolerowane. Na dyskryminację nie może być zgody.

Reklama

Szef mojej firmy był człowiekiem z klasą i szczęśliwie zostałam zatrudniona. Kiedy podano mi termin pierwszej trasy, postanowiłam odwiedzić w Londynie Agnieszkę. Poszłyśmy na zakupy. W dziale męskim kupiłam sobie ubrania z myślą o nowej pracy. Czarne koszulki, bluzy, dresy. Zmieniłam swój styl ubierania się o sto osiemdziesiąt stopni. Z bardzo kobiecego na zdecydowanie męski. Nowe ubrania pozwoliły mi zamaskować nieco moją figurę, a nawet, jak stwierdziła Agnieszka, sprawiły, że zaczęłam się inaczej poruszać ‒ bardziej zdecydowanie i śmiało. To był chyba pierwszy i ostatni czas, kiedy zrobiłam coś wbrew swojej kobiecości.

Niedługo potem siedzieliśmy ze znajomymi w restauracji. Agnieszka rzuciła, ot tak, że zawsze chciała zgolić głowę na łyso. Od słowa do słowa rozmowa tak się potoczyła, że to ja zaczęłam o tym myśleć, a Eric mnie prowokował: "To tylko włosy, odrosną, kiedy, jak nie teraz...". Na początku byłam chojrakiem, ale później nieco straciłam rezon. Stanęło na tym, że zadeklarowałam: "Okej, zrobię to, ale na początek tylko bok głowy". To wyszło spontanicznie, a Eric przeszedł do czynu i chwycił za maszynkę do strzyżenia. Więc do nowych ciuchów doszła jeszcze punkowa fryzura, którą moja rodzina odebrała jako bardzo kontrowersyjną. Później niemal za każdym zjazdem na bazę koledzy strzygli mi ten bok, żeby nie zarastał. Wszyscy się do tego przykładali, więc w efekcie linia cięcia przesuwała się wyżej i wyżej i na koniec miałam już dosłownie wygolone pół głowy. Przyszła jesień i zaczęłam marz­nąć, więc pozwoliłam włosom odrosnąć. W ten sposób po mniej więcej roku odczuwania pewnego napięcia wróciłam do normalnego funkcjonowania, bez prób nadmiernego maskowania tego, kim jestem.

Tak czy inaczej jako kobieta zwracałam uwagę innych pracowników. W pierwszych miesiącach na bazie poznałam kierowcę z Polski. Zbierałam się na zakupy do sklepu spożywczego pięćset metrów dalej. Facet zapytał, czy może się dołączyć. Nie było w tym nic niezwykłego, więc spoko. Idziemy, gadamy, wszystko jest w porządku. Minęło kilka dni, okazało się, że gość jakoś zdobył mój numer ‒ ja mu go nie dawałam.

Najpierw pisał SMS-y w zupełnie neutralnym tonie. Czasem mu odpisywałam, ale nie zawsze. Widocznie poczuł się urażony. Zaczął odzywać się chamsko. "Puszczasz się", "Sypiasz z każdym facetem na bazie", "Robisz lody". Było mi przykro, coraz gorzej to znosiłam. Byłam tak wyczerpana psychicznie, że któregoś razu cały dzień w trasie przepłakałam. Mimo to zdecydowałam, że nie pójdę z tym do nikogo, bo wciąż pracowałam na umowie na czas określony i nie chciałam, żeby zinterpretowano to na moją niekorzyść, uznając, że kobieta w zespole to same problemy.

W któryś weekend na bazie kolega martwił się o mnie, dopytywał, dlaczego jestem taka smutna i zgaszona. Wreszcie poczułam, że mogę to z siebie wyrzucić. Opowiedziałam mu o wszystkim, prosząc, żeby nie robił z tego problemu. Przekonał mnie, że mimo wszystko tylko opowie dyrektorowi - temu samemu facetowi, który mnie zatrudniał - co dzieje się w zespole. Dyrektor od razu do mnie zadzwonił. Zaprosił na rozmowę, zapewnił, że powinnam mu była od razu powiedzieć.

Prześladujący mnie facet trafił na dywanik. Otrzymał zwolnienie dyscyplinarne. Byłam w szoku. Z jednej strony było mi głupio, że gość poleciał. Ale z drugiej ‒ to, że firma stanęła za mną murem, ogromnie mnie podbudowało i dało mi siłę. Teraz już wiem, że żaden podobny dupek nigdy mnie nie złamie. Czasy na szczęście zmieniły się na lepsze i obecnie w większości firm dba się o to, żeby problemy związane z molestowaniem i seksizmem ucinać zaraz na samym początku.

Jesteś kobietą nie tylko wśród swoich kolegów po fachu, ale również wśród ich żon. A to bywa problematyczne. Musiałam rozwikłać pewną zagadkę. Firma zorganizowała doroczną imprezę świąteczną. Wybrałam się na nią do Piły specjalnie z Podkarpacia, tylko na to jedno spotkanie. W hotelu była już dobra ekipa chłopaków, z którymi się zakumplowaliśmy na bazie. Wspólne zakupy, gotowanie czy piwo - jak to weekend na bazie, ludzie się poznają. Cieszyłam się na tę imprezę, bo nareszcie miałam się zobaczyć z kimś znajomym z pracy.

Wchodzę, widzę chłopaków, witam się z nimi szczęśliwa jak nigdy, a oni - wysztywnieni, burczą pod nosem "cześć", przy nich żony i każda patrzy na mnie wilkiem. Miało być super, a tu atmosfera jakaś skisła. Jestem wśród kumpli, a czuję się jak wróg. Po imprezie wracaliśmy autokarem do bazy. Jeden mówi: "Moja żona powiedziała, że masz szczęście, że jest w ciąży, bo gdyby nie to, toby ci przywaliła". Boże! - myślę sobie. Co ja im takiego zrobiłam? Że ładnie się ubrałam? Ale przecież ja też miałam towarzysza na imprezie, tak jak one były ze swoimi mężami. Aż się w końcu któryś kolega wygadał.

"Iwona, jest tak - mówi. - Jak on chce wk...ć żonę, to jej mówi: «W tym tygodniu jadę wcześniej na bazę, bo będzie Iwona i idziemy razem na imprezę»". I wtedy zrozumiałam. Oczywiście to nie było prawdą, ale okazało się, że byłam straszakiem na żony.

* Więcej o książce "Trucking Girl" przeczytasz TUTAJ.

Dowiedz się więcej na temat: kierowca ciężarówki

Reklama

Reklama

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje