Skąd wzięła się maść dziegciowa w PRL-u? Była tania i łatwo dostępna
W czasach PRL-u maść dziegciowa była jednym z podstawowych środków w domowej apteczce. Wszystko dlatego, że była łatwo dostępnym i niedrogim naturalnym wytworem.
W tamtym okresie brakowało w Polsce szerokiego dostępu do specjalistycznych leków dermatologicznych, więc stawiano na środki tradycyjne i naturalne, a dziegieć był uznawany za skuteczny i banalny w pozyskaniu.
Maść dziegciowa to preparat oparty na dziegciu brzozowym - ciemnobrązowej, gęstej cieczy o charakterystycznym, silnym zapachu.
W konsystencji i kolorze przypomina maść ichtiolową, lecz to zupełnie dwa różne środki.
Maść dziegciowa pozyskiwana jest z kory brzozy w procesie suchej destylacji, stąd też jej charakterystyczny zapach.
Na co stosować maść dziegciową? Łagodne problemy skórne znikną
Maść dziegciową stosowano najczęściej na łuszczycę, egzemy, trądzik, otwiera się w nowym oknie, łojotokowe zapalenie skóry, czy nawet na świerzb i wszawicę.

Dziś, mając lepszy dostęp do medycyny i bardziej aktualną wiedzę, warto sięgnąć po pomoc lekarza i zalecane przez niego łatwo dostępne leki.
Jednak to nie skreśla maści dziegciowej i jej właściwości. To smarowidło działa przeciwzapalnie, wykazuje właściwości antyseptyczne i antybakteryjne, hamuje nadmierne rogowacenie naskórka, a także łagodzi świąd i podrażnienia.
Dziegieć nadal znajduje zastosowanie, szczególnie w dermatologii i medycynie naturalnej. Stosują ją osoby szukające naturalnych metod leczenia zmian skórnych, jak chociażby delikatne zmiany trądzikowe, szukające środków wspomagających terapię łuszczycy, otwiera się w nowym oknie czy egzemy.
Dziegieć znajdziemy też w niektórych preparatach na łupież i przetłuszczające się włosy.










