Warzywo, które zniknęło z polskich stołów. Jadły go nasze babki
Salsefia, której nazwa brzmi tak bardzo magicznie i tajemniczo, pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego i Azji Mniejszej. Już w starożytności była ceniona jako roślina jadalna i lecznicza, ale do Europy Środkowej dotarła w średniowieczu i przez wieki była uprawiana w ogrodach warzywnych podobnie jak marchew, czy właśnie pietruszka.
W Polsce znana była już od XVII wieku, szczególnie na dworach magnackich i w miejskich ogrodach, ale stopniowo straciła popularność na rzecz łatwiejszej w uprawie marchwi, pietruszki czy ziemniaka.
Dziś można ją spotkać jako roślinę dziko rosnącą na łąkach, przydrożach i nieużytkach, ale przede wszystkim wraca do łask w uprawach ekologicznych i wśród pasjonatów dawnych warzyw.
Roślina dobrze znosi nasz klimat. Sieje się ją wiosną bezpośrednio do gruntu, a korzenie zbiera późną jesienią lub wczesną zimą. Najlepiej rośnie na glebach lekkich i głębokich, które pozwalają jej wykształcić długie, proste korzenie.
Babcie wiedziały, po co ją jedzą. Moc zdrowia
Salsefia ceniona była nie tylko jako warzywo, ale też jako środek leczniczy. Jej korzenie są bogate przede wszystkim w inulinę, która jest naturalnym prebiotykiem wspierającym mikroflorę jelitową, a także to bogactwo błonnika, który też działa zbawiennie na jelita.
W Salsefii obecne są też witaminy z grupy B oraz witamina C, a także minerały - potas, wapń, fosfor, żelazo.
Dzięki temu salsefia wspiera odporność, poprawia perystaltykę jelit, korzystnie działa na układ krążenia, a także bywa polecana osobom z cukrzycą jako roślina o niskim indeksie glikemicznym.
Okazuje się, że warto też wprowadzić to warzywo do diety ze względu na zdrowie naszej wątroby. Mangan zawarty w salsefii jest doskonałym pomocnikiem dla organizmu przy usuwaniu toksyn. Zdrowa wątroba to sukces w oczyszczaniu ciała.
