Osiem mitów na temat chrapania. Trzy z nich są szkodliwe dla zdrowia

Chrapanie to zaburzenie snu związane z trudnościami z oddychaniem. Charakterystyczny dźwięk powstaje na skutek drgania tkanek miękkich górnych dróg oddechowych i pojawia się najczęściej podczas wdechu. Szacuje się, że przewlekłe chrapanie występuje aż u 44 proc. mężczyzn i 28 proc. kobiet w wieku 30-60 lat. Do najczęstszych przyczyn tego zjawiska zalicza się krzywą przegrodę, polipy w nosie, stan zapalny zatok przynosowych, alergię czy nadwagę i otyłość. Warto jednak wiedzieć, że chrapanie może wiązać się z poważniejszymi schorzeniami.

Wiele osób uważa, że chrapanie to po prostu oznaka głębokiego snu. Nic bardziej mylnego - to zaburzenie sygnalizujące problemy z oddychaniem. Często wiąże się z niedotlenieniem i niewysypianiem się. Skutkuje więc gorszą pracą mózgu, problemami z pamięcią i koncentracją, obniżeniem nastroju oraz przewlekłym zmęczeniem.

Chrapanie zwykle bagatelizujemy, bo "przecież wszyscy chrapią i żyją". Lekarze alarmują jednak, że głośne oddychanie przez sen może wiązać się z nadciśnieniem tętniczym, miażdżycą tętnic szyjnych i chorobą niedokrwienną serca. Wciąż jednak nie wiadomo, czy to skutki samego chrapania, czy często występującego razem z nim obturacyjnego bezdechu sennego. Chrapania nigdy nie należy więc bagatelizować, bo może być objawem lub przyczyną poważnych schorzeń serca czy mózgu, a także cukrzycy.

Przewlekłe chrapanie zawsze powinno skłonić nas do wizyty u laryngologa. Lekarz może zalecić odpowiednie leczenie w zależności od przyczyny dolegliwości. Najczęściej jest nią obturacyjny bezdech senny i w tym wypadku konieczne jest używanie specjalnego aparatu wspomagającego oddychanie. Konieczna może być również redukcja masy ciała oraz rezygnacja z palenia papierosów. Zalecane jest także spanie na boku. W przypadku dolegliwości laryngologicznych stosuje się leki obkurczające błony śluzowe nosa i zatok, a także specjalne aparaty ortodontyczne. W niektórych przypadkach niezbędny może być zabieg chirurgiczny.

Niestety sen w towarzystwie osoby chrapiącej nie jest tak zdrowy, jak nam się wydaje. Zakłócenia ciszy prowadzą do wybudzeń, mogą być stresujące i prowadzić do płytszego snu. A to wiąże się z wieloma negatywnymi czynnikami: przemęczeniem, gorszą pracą mózgu i większym ryzykiem chorób serca. Gorsza jakość snu może też przyczyniać się do otyłości i cukrzycy typu 2.

Brytyjskie badania dowodzą, że chrapanie jest częstą przyczyną rozpadu życia intymnego. Partnerzy chrapiących osób nie wytrzymują na dłuższą metę zakłócania snu, co prowadzi do spania w oddzielnych pomieszczeniach. Z kolei chrapiące osoby gorzej się wysypiają, są stale zmęczone, ich nastrój się pogarsza, a to skutkuje mniejszą ochotą na miłosne igraszki.

Lekarze podkreślają, że odpowiednia pozycja snu chroni przed chrapaniem lub znacznie je ogranicza. Śpiąc na plecach na poduszce, pobieranie powietrza jest utrudnione. Najlepiej spać na prawym boku - dzięki temu odciążamy zarówno układ oddechowy, jak i krwionośny. Zmniejszamy też ryzyko wystąpienia bezdechu sennego.

Samo chrapanie nie jest dziedziczne, ale jego przyczyny już mogą być - np. nieprawidłowa budowa dróg oddechowych. W pozostałych przypadkach główną rolę odgrywają cechy indywidualne, takie jak nadwaga i otyłość czy palenie papierosów.

Wbrew pozorom chrapanie przydarza się również dzieciom. Najczęściej wiąże się to z infekcją dróg oddechowych, krzywą przegrodą nosową, ale też przerostem migdałków czy nieleczoną alergią.